Είναι γνωστό ότι τα μέσα που χρησιμοποιούνται, κάθε φορά, στους κοινωνικούς αγώνες, με στόχο έναν καλύτερο κόσμο, έχουν τη δική τους λογική. Είναι επίσης γνωστό ότι, αν καταφέρουν να επιτύχουν τον σκοπό τους, είναι βέβαιο ότι η νέα εξουσία που θα προκύψει θα είναι απότοκο της ίδιας αυτής λογικής. Πλήθος ιστορικών παραδειγμάτων το πιστοποιεί. Επί το απλούστερον: Δεν μπορείς να οργανώσεις μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, δημοκρατίας, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης σκοτώνοντας, βασανίζοντας και εξανδραποδίζοντας ανθρώπους. Είναι βέβαιο ότι θα εγκαθιδρυθεί ένα ολοκληρωτικό, δεσποτικό και ίσως εγκληματικό καθεστώς.
Στα καθ’ ημάς τώρα. Στη μεγαλειώδη συγκέντρωση της Παρασκευής, μια συγκέντρωση για δικαιοσύνη, μια συγκέντρωση αξιοπρέπειας, μια μικρή ομάδα νεαρών επιτέθηκε βίαια στα ΜΑΤ και κατάφερε να τα διαλύσει όλα. Με ποιο δικαίωμα; Αραγε θεωρούν ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να τους απολαύσουν να παίζουν το «κλέφτες κι αστυνόμοι»; ‘Η μήπως θεωρούν ότι με αυτό τον τρόπο εκφράζουν τη θέλησή τους; Τους ρώτησαν ή αυτοδιορίστηκαν ερήμην τους ηγεσία τους; Ο,τι και να συμβαίνει, η στάση αυτής της μικρής ομάδας δείχνει αυταρχισμό και εγωισμό. Είναι μια αυθαίρετη στάση. Παίζουν στις πλάτες άλλων. Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν προοιωνίζονται τίποτα το καλό για την κοινωνία, για τους πολλούς, από τις παρεμβάσεις αυτών των νεαρών. Η προσπάθεια να σώσεις τους ανθρώπους παρά τη θέλησή τους μόνο κακά εγκυμονεί.
Επιπλέον δεν φοβάται η εξουσία τον κλεφτοπόλεμό τους. Αντίθετα, τη βολεύει. Γιατί έτσι έχει το άλλοθι, με την ανοχή της κοινωνίας, να αυστηροποιεί τα κατασταλτικά της μέσα και μέτρα. Το μέγα ακηδεμόνευτο, ειρηνικό πλήθος φοβίζει την εξουσία. Και πολύ περισσότερο αν καταφέρει και αυτοοργανωθεί. Αν καταφέρει να δράσει αυτόνομα και ρηξικέλευθα.
Οι νεαροί αυτοί ας κάνουν τον κόπο να διαβάσουν, να σκεφτούν και να αναστοχαστούν πάνω στην ίδια τους την πράξη.
