Οι ενδείξεις για μαζική συμμετοχή στα συλλαλητήρια της 28ης Φλεβάρη ήταν εξαρχής ηχηρές. Οι δύο τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις προκήρυξαν απεργία. Τα αυθόρμητα καλέσματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλήθαιναν από μέρα σε μέρα. Δήμοι ακύρωσαν καρναβαλικές εκδηλώσεις που συνέπιπταν με την ημέρα συμπλήρωσης δύο ετών από το πολύνεκρο έγκλημα των Τεμπών – ακόμα και ιδιωτικοί χώροι διασκέδασης και πολιτισμού ενημέρωσαν ότι θα μείνουν κλειστοί σήμερα, ως φόρο τιμής στα 57 θύματα. Ολα, λοιπόν, έδειχναν προς την κατεύθυνση των συγκεντρώσεων που είναι προγραμματισμένες σε όλη την ελληνική επικράτεια να έχουν προ πολλού ξεπεράσει σε αριθμό αυτές της 26ης Γενάρη.
Και ποια ήταν τα κυβερνητικά «αντανακλαστικά» απέναντι στο πάνδημο αίτημα για απονομή δικαιοσύνης και για αποκάλυψη των αιτιών και των αυτουργών της τραγωδίας; Οι απειλές, η απαξίωση και ο αποπροσανατολισμός. Δύο βίντεο που υπό άλλες συνθήκες θα είχαν δημοσιοποιηθεί πριν από δύο χρόνια εμφανίστηκαν από το πουθενά, με την κυβέρνηση να υπογραμμίζει τη «σημασία» τους, αν και στο τέλος οι δύο δικαστικοί πραγματογνώμονες που τα εξέτασαν απέφυγαν να πάρουν θέση για τη γνησιότητά τους. Ενας υπουργός χαρακτήρισε «μικρό» το γεγονός ότι σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι, κυρίως νέοι, χωρίς ακόμη να γνωρίζουμε πλήρως το πώς και το γιατί. Ενας άλλος υπουργός κατέταξε όσους παρευρεθούν στις αυριανές συγκεντρώσεις σε ένα κόμμα της ελάσσονος αντιπολίτευσης – πιθανόν και στις «δυνάμεις του χάους», αν λάβουμε υπόψη ότι το κυβερνητικό δίλημμα των ημερών συνοψίζεται στο «Μητσοτάκης ή αποσταθεροποίηση». Προβεβλημένα κυβερνητικά στελέχη έβαλαν στο «στόχαστρο» ακόμα και μητέρες που έχουν χάσει τα παιδιά τους.
Δεν χωρά λοιπόν η παραμικρή αμφιβολία ότι είναι και η ίδια η κυβέρνηση που βλέπει ως ορόσημο τις σημερινές συγκεντρώσεις, μετρώντας την κάθε παρουσία σε αυτές. Και τα μηνύματα που μπορεί να στείλει μια μαζική συμμετοχή στα συλλαλητήρια της 28ης Φλεβάρη είναι πολλαπλά: από το να θυμίζει ότι η Δικαιοσύνη είναι ο ακρογωνιαίος λίθος κάθε δημοκρατικής πολιτείας έως να καταστήσει σαφές ότι η κοινωνική αντιπολίτευση μπορεί να προσπεράσει όποια κενά στο πολιτικό σύστημα.
