Το έργο του είναι τεράστιο σε όγκο και ποιότητα. Καταγράφει τα συμβάντα της κάθε μέρας, τα διδάγματα της ζωής, τις εμπειρίες, τις ελπίδες του με βαθιά σκέψη και ευφυΐα οραματιστή.
Η γνωριμία με τον Παντελή Μπουκάλα είναι εφόδιο στη ζωή. Η φιλία μαζί του, θείο δώρο. Μια ιερή βιβλιοθήκη το κεφάλι του, με αμέτρητα ράφια από ποίηση, λογοτεχνία, δημοτικά τραγούδια, μεταφράσεις, επιφυλλίδες και άλλα. Ιερές και οι κουβέντες μας μέχρι το ξημέρωμα. Αξέχαστες οι παρέες που γινόμασταν όλοι συνταξιδιώτες σε έναν κόσμο που δημιούργησε ο Παντελής από τέλεια συστατικά. Κυρίαρχη θέση έχει η ψυχή του, που την απλώνει παντού. Αυτή κινεί τα πάντα. Νιώθεις πόσο αχόρταγος είναι στη μάθηση και πόσο τελικά δεν στεγνώνει αυτός ο τόπος από ανθοφορία, γνώσεις και πρόσωπα. Εχουμε συνεχιστές του Παλαμά, του Παπαδιαμάντη, του Καζαντζάκη. Και ο Παντελής Μπουκάλας την Οδύσσεια της δημοτικής ποίησης γράφει. Τον πλούτο της γλώσσας, της σοφίας, της φρόνησης που κερδίζει ο κόσμος μας όταν τον διαβάζει. Αυτή είναι η ευλογία μας.
Η βράβευση, έστω και αργά, είναι η αναγνώριση όχι μόνο της παρακαταθήκης που αφήνει, αλλά και της έφεσης που έχει πάντα για το άριστο. Η ψυχή που διαθέτει τελειότητα βοηθάει και τον νου να αποκτήσει τελειότητα. Νους και ψυχή ταυτίζονται στον Παντελή Μπουκάλα. Του αφιερώνω ένα κειμενάκι από την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» γιατί ξέρω πόσο αγαπάει τους αρχαίους.
«Λογής λογής των ανθρώπων οι φύτρες
λογής λογής τα καμώματα
μα το καλό και τ’ όμορφο διάφανο πάντα.
Με την καλήν ανατροφήν
θα βρεις αλάθευτα της αρετής το δρόμο.
Εχει σοφία η ντροπή
και έχει τη χάρη να γυρνά το νου
ώσπου να βρίσκει το σωστό,
εκεί που η γνωστική ζωή
στη δόξα την αγέραστη σε φέρνει».
