Εσείς; Προσφορά;

Ηταν σταχυολόγηση του θησαυρού Παπαδιαμάντη η τελευταία, πριν από την επόμενη, προσφορά της «Εφημερίδας των Συντακτών», στις πλήρεις εκδόσεις των δύο τελευταίων φύλλων Σαββατοκύριακου. Περιουσιακό στοιχείο η γραφή του. Η απώλεια της ζωής χρήζει μόνο σεβασμού, κατάνυξης, σιωπής. Σήμερα έχει προγραμματιστεί η κηδεία του Κώστα Σημίτη, ενός ακόμη αμφιλεγόμενου πολιτικού. Τιθάσευσα την παρορμητική(;) θέληση, κάποιος (εγώ;) διακριτικά, ευγενικά να κρατά στο χέρι τον «Χριστό στο Κάστρο», κείμενο-σπονδή στην προσφορά, στην αγάπη για τους δοκιμαζομένους. Ή όποιο άλλο παπαδιαμαντικό διαμάντι. Και ήπια, με χαμόγελο-απόδειξη καλής προδιάθεσης, αλλά αναπόφευκτα σαρκαστικά θαρρείς, να στραφεί προς κομματικούς φίλους και αντιπάλους του πρώην πρωθυπουργού. Να τους δείξει το βιβλίο, όχι επιδεικτικά, όσο πιο διακριτικά γίνεται, όπως υπαγορεύουν η στάση ζωής, συνώνυμη ταπεινότητας, και το έργο-προσφορά του «κοσμοκαλόγερου» των γραμμάτων μας.

Σήμερα, ημέρα κηδείας ενός ακόμη αμφιλεγόμενου πολιτικού, να τους ρωτήσει στ’ αυτί: Εσείς έχετε προσφέρει στον τόπο και τι; Προσφορά! Ναι, πάντα υπάρχει η δυνατότητα αποστολής-εφαρμογής βοήθειας, πόσο μάλλον στη σκληρή καθημερινότητα της εποχής μας. Δεν αναφέρομαι σε εξωτερική πολιτική αλλά σε απλές ανθρωποκεντρικές παρεμβάσεις.

Απαντά στην ίδια ερώτηση με γνωστά αποφθέγματά του ο Σκιαθίτης στοχαστής. Τον βλέπω απέναντί μου, σκυφτό, στη μοναδική, γνωστή, φωτογραφία που δέχτηκε να τον βγάλουν:

«Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων, πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια και τα ερείπια τα έπλασαν ανίκανοι κυβερνήτες της Ελλάδος».

Ή, «Η χώρα αύτη ηλευθερώθη επίτηδες, διά να αποδειχθεί ότι δεν ήτο ικανή προς αυτοδιοίκηση».