Βράδυ, ανήμερα Πρωτοχρονιάς. Ψάχνοντας τα κανάλια, ανάμεσα στις παλιές ελληνικές ταινίες, τον Ζορό και τον Γιώργο Κουβαρά, που υπηρετεί όλες τις εκδοχές στην ΕΡΤ εκτός από τον καιρό – αυτόν άφησε να τον λένε οι μετεωρολόγοι. Είδαμε την έκπληξη από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ.
Τη μαγνητοσκοπημένη συναυλία του «Ολοι μαζί μπορούμε», αφιερωμένη στον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Κατέβηκε ο ουρανός με χιλιάδες αστέρια στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο για να υποκλιθεί στον δημιουργό που οι στίχοι του άφησαν σημάδια στις ψυχές μας. Τις ψηλαφίζουν με τραγούδια του έρωτα, του πόνου, της φτωχολογιάς, της αγάπης…
Τα τραγούδια του Λευτέρη Παπαδόπουλου συνδέονται με τους ανθρώπους με μια σχέση καταγωγής. Μεγαλώσαμε μ’ αυτά. Μία λατρευτική εκδήλωση που αντανακλούσε σε μια αναγεννημένη ελπίδα, με τον κόσμο να τραγουδά, να χορεύει μπροστά του, να έχει αναμμένα τα φωτάκια στα κινητά, να συμμετέχει.
Η ταύτιση των στίχων με το κοινό αίσθημα. Η ευαισθησία. Η τρυφερότητα. Η νοσταλγία. Οι ανεπανάληπτες φωνές στο μουσικό στερέωμα τον τίμησαν επί τρεις ώρες, τραγουδώντας τα καλύτερα τραγούδια του.
Εντυπωσίασε η συνύπαρξη των δύο προέδρων, του Λευτέρη Παπαδόπουλου και της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου που καθόταν δίπλα του. Η Πρόεδρος δεν ήταν απόμακρη, αποστειρωμένη στον θώκο. Σιγοτραγουδούσε με απλό ύφος, χωρίς υπεροψία. Εκδήλωσε μια ανθρώπινη πλευρά που ενώ πρέπει να εκτιμάται ως προσόν, μερικοί το σχολιάζουν αρνητικά. Μα η Πρόεδρος μ’ αυτή τη στάση δηλώνει: «Είμαι σαν εσάς». Δεν υποβιβάζεις τον θεσμό όταν είσαι δίπλα στον κόσμο, στον άνθρωπο.
Σε μια εποχή κατεδάφισης των αξιών «ήπιαμε το φεγγάρι» από τον ουρανό του ΣΚΑΪ και μεθύσαμε από ευφρόσυνες στιγμές.
-320x213.jpg)
