Ολα στη ζωή λένε πως είναι κύκλος. Και κάπως έτσι συμβαίνει πια και στον ΣΥΡΙΖΑ. Με μπροστάρη τον -αρκετά χαρισματικό- Αλέξη Τσίπρα, κατάφερε να εκμεταλλευτεί την κρίση, τη δυσαρέσκεια του κόσμου προς το ΠΑΣΟΚ και από ένα κόμμα που πάσχιζε να μπει στη Βουλή, έγινε κυβέρνηση. Με τα καλά της και τα στραβά της.
Συνήθως, πάλι στη ζωή, ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει και μάλιστα τις περισσότερες φορές η πτώση είναι απότομη και κάνει κρότο. Ετσι γίνεται τώρα και στο κόμμα της Αριστεράς, όπου πραγματικά έχει χαθεί η μπάλα. Αλήθεια, αυτοί που σκοτώνονται τώρα καθημερινά ως εκπρόσωποι της «νέας πλειοψηφίας» και των «κασσελίστας» πιστεύουν ότι θα βγάλουν κάποιο κέρδος απ’ όλο αυτό; Δηλαδή αν τελικά καταφέρει ο Κασσελάκης να κατέβει υποψήφιος και βγει, τι θα γίνει; Θα πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ τα πάνω του; Κι επίσης, αν βγει κάποιος άλλος υποψήφιος, ξαφνικά θα συσπειρωθεί όλη η Αριστερά γύρω από τον νέο ηγέτη; Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα συμβεί. Διότι κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να εμπνευστεί από μια πολιτική παράταξη που αποκλείει (πραξικοπηματικά, θα έλεγε κανείς…) έναν υποψήφιο. Ούτε φυσικά από ανθρώπους που δεν μπορούν να κάνουν εσωτερικές εκλογές κανονικά, θυμίζοντας φοιτητικές παρατάξεις που η καθεμία βγάζει τα δικά της αποτελέσματα και που είναι εντελώς διαφορετικά από των άλλων.
Ολα τα παραπάνω είναι βούτυρο στο ψωμί του ΠΑΣΟΚ, που ήδη στα μάτια του κόσμου αποτελεί τον δεύτερο πόλο μετά τη Νέα Δημοκρατία. Ολοένα και περισσότερος κόσμος επιστρέφει εκεί που ανήκε παραδοσιακά και είχε μετατοπιστεί κυρίως προς τα αριστερά. Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ γυρίζει κι αυτός εκεί που βρισκόταν, από τις εποχές που λεγόταν ακόμα Συνασπισμός. Στο 4%. Και όποιος δεν το έχει καταλάβει ήδη, απλά εθελοτυφλεί…
