Ολοι βιαζόμαστε. «Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα» ουρλιάζουμε καθημερινά σαν άλλοι Τζιμ Μόρισον. Προσπαθούμε να είμαστε ρεαλιστές επιδιώκοντας το αδύνατο, κορδώνοντας το στήθος και φέροντας τη στάμπα του Τσε Γκεβάρα στο στέρνο.
Είμαστε ισοπεδωτικοί με τους πάντες, μες την παρόρμηση και την κριτική. Δίχως καθαρό μυαλό και βλέμμα στη μεγάλη εικόνα. Η λέξη υπομονή φαντάζει ύβρις, το συναίσθημα υπερτερεί, απογειώνει και καταστρέφει. Ολα στο μάξιμουμ, ζενίθ και ναδίρ, αλλά για μισό λεπτάκι…
Η ίδια η ζωή μάς έχει διδάξει ότι όλα τα πράγματα απαιτούν ωρίμανση. Το κατάλληλο τάιμινγκ. Αυτές είναι οι τρεις «μαγικές» λέξεις. Την κατάλληλη στιγμή μπορεί να συμβούν ταχύτατα οι αλλαγές που περιμέναμε για πολύ καιρό. Ακόμη και για να υπάρξει επανάσταση, λέμε τώρα, θα πρέπει να γίνει στον σωστό χρόνο, αλλά και να προηγηθούν (συνήθως αρκετές) αποτυχημένες εξεγέρσεις. Η ζωή μάς το έχει δείξει. Και επειδή ότι γίνεται στο «μεγάλο» γεγονός γίνεται και στο «μικρό», μην εκπλαγείτε εάν ισχύσει το ίδιο με την Κεντροαριστερά στη χώρα μας. Να είναι εντελώς άλλα τα δεδομένα σε ένα ή δύο χρόνια από σήμερα, κανείς δεν έχει γυάλινη σφαίρα μπροστά του για να ξέρει ακριβώς πότε.
Το κωμικοτραγικό μπάχαλο που επικρατεί την παρούσα χρονική στιγμή στις πολιτικές παρατάξεις που την εκπροσωπούν, προεξάρχοντος του ΣΥΡΙΖΑ, προκαλεί απελπισία. Θυμηδία και οργή. Ξεκάθαρα. Η Δεξιά παίζει χωρίς αντίπαλο. Το Κέντρο φαντάζει άγνωστη λέξη και η Αριστερά δίνει την εντύπωση ότι τελεί υπό διάλυση. Ξεχνάμε ωστόσο το σημαντικότερο. Μετά την αριστερή… παρένθεση, όπως την έλεγαν οι επιχειρηματίες και οι εκπρόσωποί τους που μας χρεοκόπησαν και μας έβαλαν στα μνημόνια, έπρεπε να υπάρξει κάθαρση. Πάση θυσία. Ακόμα και αυτογελοιοποίηση. Η Κεντροαριστερά πρέπει να ανέβει τον Γολγοθά της για να βγει επιτέλους από το τέλμα. Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή.
