Ο τελικός ήταν διάλογος-αντιπαράθεση όσων άκουσαν τις οδηγίες του Λουίς ντε Λα Φουέντε και ανατράφηκαν με τα θαρραλέα λόγια του Μιγκέλ Θερβάντες απέναντι στους Αγγλους, προετοιμασμένους από τον δισταγμό, την ευνόητη επιφύλαξη του προπονητή της Αγγλίας Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ. Βέβαια οι παίκτες-πολίτες, γαλουχημένοι από τον Ουίλιαμ Σέξπιρ, μπόρεσαν να συμβάλουν σε τελικό-εκτόνωση της δυσαρέσκειάς μας για το εξομοιωμένο ποδόσφαιρο της διοργάνωσης. Δικαίωση αληθινής αξίας ήταν το τελικό αποτέλεσμα…
Κάτοχοι πηγαίου χαρίσματος, με φαεινά παραδείγματα Γιαμάλ, Ουίλιαμς, οι Ισπανοί. Ενίσχυσε το θέαμα η στιγμιαία μετάλλαξη των τυπολατρών, αναπάντεχα βρισκόμενων στον τελικό, Αγγλων. Περιμέναμε από τους νικητές πως θα είχε αποδώσει πιο εύκολα η παραίνεση του προπονητή τους «Βγείτε και παίξτε όπως ξέρετε!» και η προληπτική υπόμνηση από τον Θερβάντες πως «Η αγάπη και ο πόλεμος είναι το ίδιο πράγμα και η τακτική είναι και στα δυο το ίδιο εφαρμόσιμη!». Αγάπη και πόλεμος είναι ένας τελικός παρόμοιου επιπέδου!
Η υποτιθέμενη, όσο και ορατή διά γυμνού οφθαλμού με κριτήριο την απόδοση της Αγγλίας, οδηγία του Σάουθγκεϊτ «Δώστε τα όλα κι όπου βγει!» ίσως μπορούσε να τελεσφορήσει αν οι παίκτες του, νυν και αεί φρουροί κάθε βασίλισσας, είχαν, επιτέλους, απαντήσει μέσα τους το σεξπιρικό «Να ζει κανείς ή να μη ζει;». Κι αν ζει, πως δεν αρκεί το πρωτόκολλο κάθε συμπεριφοράς, τέτοια είναι συνήθως η απόδοσή τους στο γήπεδο, αλλά το πηγαίο χάρισμα όπως αυτό των Ισπανών. «Ονειρο θερινής νυκτός» κατά τον Σέξπιρ δεν έζησαν οι Αγγλοι, η απόδοση της πρωταθλήτριας Ισπανίας δεν έμοιαζε με μια από τις «Υποδειγματικές νουβέλες» του Θερβάντες. Αλλά ευτυχώς είδαμε μπάλα αντίθετη με το παγκοσμιοποιημένο ποδόσφαιρο που, εκτός λίγων εξαιρέσεων, είχε προηγηθεί…
