Σημειώσεις από το πουθενά

1. Δεν πιστεύω ούτε σε ήρωες ούτε σε αγίους. Ωστόσο, δεν βρίσκω κατάλληλη λέξη για τους γονείς στη σημερινή Ελλάδα που έχουν να φροντίσουν παιδιά με ειδικές ανάγκες. Οταν τους συναντώ έξω, σκύβω το κεφάλι. Μπορεί όμως και να το σηκώνω ψηλά και να κάνω διάφορες αμφίθυμες σκέψεις.

2. Υπάρχουν αποχαιρετισμοί που τους καταλαβαίνεις. Τους αισθάνεσαι. Δεν χωράει αμφιβολία. Σε τυλίγουν. Σε κλονίζουν. Σε γεμίζουν θλίψη και θυμό. Μπορεί και κάτι ενδιάμεσο. Σε αποσβολώνουν. Υπάρχουν και αποχαιρετισμοί που δεν τους αντιλαμβάνεσαι. Αθέατοι, αθόρυβοι, ανέπαφοι. Αποχαιρετισμοί που δεν χωράνε ούτε σε λέξεις ούτε σε σιωπές. Κάποτε ακούγονται και τα ρέκβιεμ. Ξεκουρδισμένα, ανώφελα, γελοία. Καθώς δεν υπάρχει τίποτα πλέον ν’ αποχαιρετήσεις.

3. Κάποιες στιγμές νιώθεις ότι προσποιείσαι αυτό που είσαι. Αυτό κάνεις. Αυτό κάνεις συνέχεια. Εξαντλητικά. Από το πρώτο βλεφάρισμά σου στον κόσμο ώς το ύστατο. Ακόμη κι όταν δεν το κάνεις. Οταν, δηλαδή, προσποιείσαι αυτό που δεν είσαι. Προσποιείσαι στη νιοστή, αφού το ξέρεις καλά ότι φοβάσαι να δεχτείς αυτό που είσαι κι όχι φυσικά αυτό που δεν είσαι. Γι’ αυτό προσποιείσαι αυτό που είσαι, σαν να είσαι αυτό που δεν είσαι. Κι άλλοτε προσποιείσαι αβίαστα, άλλοτε αδιάφορα, άλλοτε εξεζητημένα. Οπως εξάλλου κάνουν οι περισσότεροι. Κι αυτό δεν αντέχεται. Στο πέρασμα του χρόνου, είναι αβάσταχτα φυσικό.

4. Τα πράγματα δεν είναι ούτε ηλίθια ούτε αιώνια. Κατάλαβες; Γι’ αυτό, στην τελική, δεν ξέρεις αν ξεχνάς πράγματα περιμένοντας ή περιμένεις πράγματα ξεχνώντας.

5. Σ’ αρέσει – δεν σ’ αρέσει, η ζωή θα σ’ αιφνιδιάζει, είτε για καλό είτε για κακό. Ταυτόχρονα, θα σε ωθεί, είτε με το καλό είτε με το κακό, να αναρωτιέσαι τι εστί αιφνιδιασμός.