Πόσες μέρες μεσολαβούν μέχρι να σκάσει ακόμη μία είδηση για κακοποίηση ανηλίκου; Σεξουαλική κακοποίηση, ασέλγεια ή βιασμός, συχνά από συγγενείς ή ανθρώπους εμπιστοσύνης, όπως λόγου χάρη εκπαιδευτές, εσχάτως και από κυκλώματα εκμετάλλευσης. Πού βρίσκεται η πολιτεία; Στον περασμένο αιώνα. Παρά τη θεσμοθέτηση δημιουργίας πέντε ειδικών δομών, «Σπίτι του Παιδιού», ώστε να αποφεύγεται η επαναθυματοποίηση του ανηλίκου μέσω των πολλαπλών –δεκάδων– καταθέσεων, λειτουργεί, κακήν κακώς, μόνο μία.
«Σε τίποτα δεν διαφέρει το να μην υπάρχουν νόμοι από το να μην εφαρμόζονται οι νόμοι»: αυτή τη ρήση του Αριστοτέλη μάς θυμίζει η εγκληματολόγος και αναπληρώτρια καθηγήτρια εγκληματολογικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Ολγα Θεμελή που συνέβαλε όσο λίγοι στη θεμελίωση αυτών των δομών, κάτι που δεν αποτελεί απλώς απαίτηση του διεθνούς δικαίου αλλά και ανθρωπιστική επιταγή.
Στο πρόσφατο βιβλίο της «Παιδιά χαμένα στην κατάθεση, από την αποπλάνηση και τη σεξουαλική κακοποίηση, στη λήψη δικανικής συνέντευξης και την επαναθυματοποίηση» (εκδόσεις Τόπος) συνδράμει τους επαγγελματίες που θα αναλάβουν το δύσκολο αυτό έργο και μας θυμίζει ότι η σεξουαλική κακοποίηση βιώνεται από το ανήλικο θύμα ως ένα εσωτερικό «ολοκαύτωμα» και πως η ανάδειξη της αλήθειας ματαιώνεται από δυσκίνητους και απρόθυμους μηχανισμούς.
Αυτή η κυβέρνηση, στον πρωθυπουργό της οποίας έχει υποκλιθεί τουλάχιστον ένας επιφανής διορισμένος της καταδικασμένος πρωτόδικα για δύο βιασμούς ανηλίκων, ένας ακόμη πρώην βουλευτής της πρωτοδίκως καταδικάστηκε για εξακολουθητική ασέλγεια εις βάρος ανηλίκων προτού παραγραφεί η υπόθεσή του, ενώ ως κομματάρχης της εμφανιζόταν ο κατηγορούμενος ως προαγωγός ανήλικης στον Κολωνό, θα όφειλε να είχε πρωτίστως μεριμνήσει για την εφαρμογή του νόμου. Απουσία μέριμνας, πρόνοιας και προστασίας τουλάχιστον των ανηλίκων, περισσεύει η καταστολή και η τιμωρία: απόδειξη ο αναχρονιστικός και εκτρωματικός νέος ποινικός κώδικας. Τι καλό μπορεί να βγει;
