Τα λεφτά στην ασφάλεια, παντού… ανασφάλεια

Η Ελλάδα δαπανά το μεγαλύτερο μέρος από τον προϋπολογισμό της, ήτοι τα χρήματα των φορολογούμενων πολιτών, τα «δικά» μας… κερατιάτικα δηλαδή προς το κράτος (sic), στην Ελληνική Αστυνομία και στα εξοπλιστικά προγράμματα. Μάλιστα.

Για την ασφάλειά μας, όπως θα έλεγαν με στόμφο οι συντηρητικοί συμπατριώτες μας. Περίπου 1,8 δισ. ευρώ περισσότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο τα ξοδεύουμε εκεί, την ίδια στιγμή που συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο με τις δαπάνες για την Παιδεία και την Υγεία, οι οποίες είναι πολύ χαμηλότερες του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Ουάου, που θα έλεγε και μια ψυχή. Στην πράξη, βεβαίως, μόνο ασφαλείς δεν είναι οι πολίτες αυτού του πανέμορφου και κατ’ εξακολούθηση βάναυσα κακοποιημένου τόπου.

Το ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών διαδέχεται το άλλο, η μία δολοφονία παίρνει τη σκυτάλη από την άλλη, μαφιόζοι και νονοί της νύχτας «γαζώνονται» εναλλάξ, επιχειρηματίες πυρπολούνται μέρα μεσημέρι. Κανείς δεν γνωρίζει τι του ξημερώνει. Η… ασφάλεια στα καλύτερά της.

Η βία έχει κατακλύσει όλους τους χώρους της κοινωνίας, τα δημόσια σχολεία εμπεριέχουν υψηλά επίπεδα κινδύνου για τη σωματική ακεραιότητα των μαθητών και όχι μόνο, «συμμορίες» δρουν ανεξέλεγκτα σ’ όλες τις γειτονιές, μπράβοι συνοδεύουν τους πάντες, από εφοπλιστές μέχρι τραγουδιστές, ορδές από χούλιγκαν του εξωτερικού μπορούν να πηγαινοέρχονται ανενόχλητοι, ενόσω ακόμη περιμένουμε τον εντοπισμό του/των δολοφόνου/ων του Μιχάλη Κατσουρή και του αστυνομικού στου Ρέντη.

Δεκάρα τσακιστή δεν περισσεύει στα νοικοκυριά, η ακρίβεια τείνει να συμβαδίσει με συνθήκες που υφίστανται εν καιρώ πολέμου, αλλά η συζήτηση επικεντρώνεται στα ομόφυλα ζευγάρια και το σύμφωνο συμβίωσης. Λεφτά στην ασφάλεια, παντού ανασφάλεια και η μπάλα στην εξέδρα.