Κοντεύουν Χριστούγεννα, μα δεν υπάρχει πια φάτνη για τον μικρό Χριστό. Ο Ηρώδης τώρα δεν είναι ένας. Είναι πολλοί, σκορπισμένοι στον κόσμο και με βούλες και βουλοκέρια αμολάνε τις στρατιές τους εναντίον αμάχων. «Αμαχοι» δεν είναι μονάχα οι νεκροί των πολέμων. Σε αυτούς μετράνε οι διαδηλωτές που ξυλοκοπούνται και συλλαμβάνονται στις πορείες κατά των πολέμων, όσοι απολύονται για τον ίδιο λόγο, οι καλλιτέχνες που υψώνουν «σημαίες» διαφορετικού χρώματος να καυτηριάσουν τα επαναλαμβανόμενα εγκλήματα εις βάρος των αθώων. Είναι οι χρεωμένοι πρώην ιδιοκτήτες και οι μετά τον πλειστηριασμό άστεγοι, οι νεκροί των καταδιώξεων, οι ξυλοκοπημένοι από συνομηλίκους τους έφηβοι, οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι της πλημμυρισμένης Θεσσαλίας, οι πολίτες που καλούνται να περάσουν τις γιορτές με μισθούς πείνας, όσο ο εκάστοτε Ηρώδης με την κουστωδία του αυξάνει τον παχυλό μισθό του κατά 46%, απολαμβάνει τον χορό των εφτά πέπλων της Σαλώμης και νομίζει ότι τα πέπλα της φτάνουν να καλύψουν την ασχήμια και τη μιζέρια γύρω του, ότι τα δυνατά τύμπανα αρκούν να σβήσουν τη σιωπή των νεκρών παιδιών και την οργή των πεινασμένων.
Το ερώτημα είναι αν ο Χριστός θα ήθελε να γεννηθεί σε μια γωνιά του κόσμου μας, σε μια γωνιά της χώρας μας. Στο κέντρο της Αθήνας, η Παναγία θα γεννούσε με άδεια της «ΑΝΑΠΛΑΣΗΣ Α.Ε.», στην Ακρόπολη θα πλήρωνε τίμημα 30,00 ευρώ ανά άτομο, στην Αράχωβα θα κινδύνευε ο γαϊδαράκος της και κανείς δεν θα έβλεπε και δεν θα άκουγε τίποτα.
Χριστούγεννα σημαίνει αγάπη. Στις καρδιές μας η γέννηση. Πουθενά στον κόσμο η φάτνη για τον μικρό Χριστό.
