Αυτές τις μέρες την ποδοσφαιρική επικαιρότητα μονοπωλεί ο Ολυμπιακός. Κακές εμφανίσεις στα τελευταία παιχνίδια του, αλλαγή προπονητή και φυσικά ένας ντόρος για όσα έγιναν στον Βόλο προχθές. Ανακοινώσεις κατά της διαιτησίας για… μισή ντουζίνα ακυρωμένα γκολ και πέναλτι, βολές κατά της κυβέρνησης (τακτική από πέρσι αυτή) και φυσικά όλοι είδαμε πως για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες κάποιοι οπαδοί έφεραν την ομάδα τους μια ανάσα από το να χάσει ξανά ένα παιχνίδι στα χαρτιά. Ασχετο που τους ξελάσπωσε ο Μπέος.
Υπάρχει κι ένα άλλο θέμα όμως που παίζει στην επικαιρότητα και αφορά το παρελθόν. Ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει 22 πρωταθλήματα Ελλάδος από το 1996 κι έπειτα μετά από μια δεκαετία ανομβρίας, τα λεγόμενα «πέτρινα χρόνια». Κάθε νοήμων άνθρωπος ξέρει πώς έχουν κατακτηθεί πολλά απ’ αυτά, μόνο που πια τα λένε και μόνοι τους οι… πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής. Της εποχής της παράγκας, του «ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε».
Σε μια διαδικτυακή συνέντευξη που έδωσε ο τότε αρχηγός Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς άρχισε να λέει αλήθειες. Ο άνθρωπος που έκανε καριέρα σκοράροντας κυρίως πέναλτι τόνισε: «Ολοι πέφταμε για πέναλτι, αλλά εγώ δεν ήμουν τόσο καλός. Ο Γιαννακόπουλος ήταν ο καλύτερος. Εκανε λες και τον χτυπούσε κεραυνός», ενώ πιο μετά πρόσθεσε: «Είχαμε τον Ριβάλντο με τα εξαιρετικά φάουλ. Τότε αυτό που κοιτούσαμε ήταν να πέφτουμε σε καλό σημείο για να τα εκτελεί».
Παράλληλα ξεκίνησε και μια κόντρα του Σέρβου με τον παλιό συμπαίκτη του Νέρι Καστίγιο και ξαφνικά ο Ολυμπιακός εκείνης της εποχής θυμίζει… συμμορία που τσακώνεται για τη μοιρασιά. Βεβαίως δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις δηλώσεις του Αλέκου Αλεξανδρή, που το 2017 είχε πει: «Εγώ βουτάω για πέναλτι, εσύ γιατί το δίνεις; Αλλωστε όταν παίζω κλέβω ακόμα και το παιδί μου».
Κάπως έτσι αρχίζει να ξεθωριάζει και στα μάτια των πλέον φανατικών ο μύθος της καρδιάς του πρωταθλητή. Αυτής της «υπερομάδας» που σάρωνε τα πρωταθλήματα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη έχανε από κάθε απίθανο χωριό και έτρωγε εφτάρες.
