Μerde (το λέω κομψά). Διαβάζω το τρέχον δελτίο «7 Ημέρες Οικονομία» της Eurobank, όπου αναλύεται διεξοδικά η μισθολογική κατάρρευση στην Ελλάδα, όπως και η καθήλωση των αποδοχών των εργαζομένων μετά την πτώχευση της χώρας – μια τραγωδία δηλαδή διατυπωμένη με οικονομικούς όρους.
Συνεκδοχικά έρχονται δύο έννοιες στο μυαλό μου – από διαφορετικές επιστημονικές πειθαρχίες, και οι δύο ωστόσο σχετίζονται με την έννοια του ορίζοντα. Ο ορίζοντας της προσδοκίας από τη μια του ιστορικού και φιλοσόφου Ράινχαρτ Κοζέλεκ και ο ορίζοντας των γεγονότων του θεωρητικού φυσικού Στίβεν Χόκινγκ. Με τον ορίζοντα των προσδοκιών να έχει συρρικνωθεί, να στενεύει απειλητικά, να έχει σχεδόν σβήσει εδώ και πολλά χρόνια, μοιάζει όλο και πιο πολύ να φτάνουμε στον ορίζοντα των γεγονότων, σε εκείνο δηλαδή το σημείο του χωροχρόνου όπου κατά τον Χόκινγκ «τίποτα δεν μπορεί να διαφύγει, στην περιοχή της άπειρης πυκνότητας και στο τέλος του χρόνου».
Εχουμε πέσει ήδη δηλαδή στη μαύρη τρύπα; Σίγουρα πάντως ζούμε τη μέρα της μαρμότας, επιβιώνοντας εδώ και 13 ολόκληρα χρόνια σε ένα συνεχές πολυκρίσης χωρίς οδό διαφυγής, χωρίς σχέδιο απόδρασης, χωρίς αισιοδοξία, χωρίς προοπτική, χωρίς όραμα. Τι καλείται η Αριστερά να κάνει σε μια τέτοια συνθήκη; Ο παππούς Γκράμσι το συμπύκνωσε απλά: να περάσει από την απαισιοδοξία της νόησης στην αισιοδοξία της βούλησης.
Γράφοντας στον αδελφό του από τη φυλακή έλεγε ο Γκράμσι πως προσπαθεί να είναι ένας άνθρωπος που «ποτέ δεν απελπίζεται και δεν πέφτει ποτέ σε αυτές τις χυδαίες, μπανάλ διαθέσεις, την αισιοδοξία και την απαισιοδοξία… Πάντα ήμουν οπλισμένος με απεριόριστη υπομονή – όχι με έναν παθητικό, αδρανή τρόπο, αλλά μια υπομονή που συνδέεται με την επιμονή».
Για αρχή κατά πως λέει κι ο Ντόναλντ Σασούν, να ξαναδιαβάσουμε προσεκτικά τον Αντόνιο Γκράμσι αφού «σήμερα οι μεγάλοι πολιτικοί αγώνες έχουν όλο και περισσότερο τα χαρακτηριστικά πολιτισμικών αγώνων. Σε αυτούς τους αγώνες νικάει συχνότερα η Δεξιά. Η Αριστερά έχασε τη μάχη για την πολιτισμική ηγεμονία. Και σήμερα οφείλει να ξανασκεφτεί τα πάντα».
