Σαν χθες και σαν σήμερα. Για το αύριο

Σαν χθες, στις 12 Οκτωβρίου 1944 η Αθήνα απελευθερώθηκε. Αυτή είναι η φράση: 12 Οκτωβρίου 1944 η Αθήνα απελευθερώνεται. Και αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η Αθήνα δεν απελευθερώθηκε. Η πόλη απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς ναζί, όχι από μοναχιά της, όχι έτσι απλά, όχι επειδή ήρθε η ώρα, όχι επειδή έτυχε. Η πόλη απελευθερώθηκε ύστερα από μια σκληρότατη κατοχή, γεμάτη από εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας, γεμάτη από ό,τι πιο απάνθρωπο και σκληρό έχει βιώσει άνθρωπος από άνθρωπο, έπειτα από σχεδόν τέσσερα χρόνια, και αυτό έγινε από τον ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ. Τελεία και παύλα.

Δεν έγινε εξαιτίας «διεθνών συσχετισμών». Δεν έγινε επειδή κάποιος θεός λυπήθηκε τους Ελληνες και δη τους Αθηναίους και έβαλε το χεράκι του. Δεν έγινε επειδή επενέβη η Παναγιά η Γιάτρισσα. Ούτε φυσικά επειδή το ήθελαν οι συνεργάτες (Ελληνες συνεργάτες) των Γερμανών. Ηταν επειδή υπήρχε ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ. Και η ΕΠΟΝ. Τελεία και παύλα.

Σαν σήμερα, 13 Οκτωβρίου 1944, την επομένη της απελευθέρωσης της Αθήνας από τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, έγινε η Μάχη της Ηλεκτρικής. Γιατί οι Γερμανοί ναζί δεν θα έφευγαν έτσι απλά. Ούτε ώς την τελευταία στιγμή. Στο Κερατσίνι, σαν σήμερα, έγινε το τελευταίο θαύμα (γιατί θαύμα ήταν, απόδειξη ανθρώπινου μεγαλείου και όχι ακόμη μία μάχη) της Εθνικής Αντίστασης. Οταν οι οργανωμένοι αντάρτες στον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ μαζί με εργάτες, ένοπλους πολίτες, μεροκαματιάρηδες, αλλά και κάποιους αστυνομικούς, κατάφεραν και κράτησαν στην Αθήνα στο φως. Το εργοστάσιο σώθηκε. Αντάρτες σκοτώθηκαν. Η μάχη κερδήθηκε… Και ο πόλεμος κερδήθηκε. Μόνο που οι νικητές δεν κέρδισαν. Και το σημερινό αύριο έχει οριστεί και από αυτή τη «μη νίκη». Ωστόσο, είμαστε ακόμα εδώ. Και έστω για μία μέρα, έστω για δύο, η Λαοκρατία νίκησε. Πάμε για την τρίτη…