Αν επιθυμούσε κάποιος να βρει μια κοινή συνισταμένη στην ελληνική δραματουργία αυτής της σεζόν στα θέατρα της πόλης, αυτή δεν είναι άλλη από τη βία.
Από τις αποτροπιαστικές εικόνες στις οθόνες που απρόσκλητα μας κατακλύζουν, στο «Σπίτι» του Δημήτρη Καραντζά (Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση), στις αναπάντεχες εκφάνσεις της που παραμονεύουν στην καθημερινότητα στη σπονδυλωτή παράσταση «Υπερβολές!» των Γιάννη Καλαβριανού, Μαριάννας Κάλμπαρη και Βασίλη Μαυρογεωργίου (Θέατρο Τέχνης), μέχρι το «Romaland» των Ανέστη Αζά και Πρόδρομου Τσινικόρη για τη θανατηφόρα στοχοποίηση από την κρατική βία μιας κοινωνικής ομάδας αποκλεισμένων (Στέγη) και τη βία που τείνει να γίνει «κανονικότητα»: το προσωπικό και συλλογικό τραύμα της γυναικοκτονίας με τον τρόπο του θεάτρου-ντοκιμαντέρ στην «Pieta» της Μάρθας Μπουζιούρη (Θέατρο του Νέου Κόσμου).
Καθώς η βία επεκτείνεται στην ανηλικότητα, στο πρόσφατο βίντεο ξυλοδαρμού μεταξύ μαθητών όπου ακούγεται και το «σκότωσέ τον», εκείνο που τρομάζει περισσότερο είναι η δήλωση του διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην περιοχή του συμβάντος: «Μας λυπεί το γεγονός, αλλά αν δεν είχαν προηγηθεί επί τρία χρόνια άπειρες ώρες παρεμβάσεων στον μέγιστο βαθμό, θα είχαμε πολύ χειρότερα αποτελέσματα».
Αναρωτιέσαι: Αν η βία είναι το αποτέλεσμα, ποια είναι τα αίτιά της; Στην παράσταση «Αμάρυνθος» πριν από μερικά χρόνια, η Μάρθα Μπουζιούρη είχε αφηγηθεί μέσα από τις επίσημες καταγραφές τον διπλό βιασμό μιας μαθήτριας μεταναστευτικής καταγωγής από τους συμμαθητές της, παιδιά της αφρόκρεμας της τοπικής κοινωνίας, τα οποία όχι μόνο αθωώθηκαν αλλά στη συνέχεια μήνυσαν και το θύμα. Σήμερα που ακούμε για την ανάγκη αρωγής στους… θύτες, ας μη μας διαφεύγει ότι η Δικαιοσύνη διαδραματίζει παιδαγωγικό ρόλο και γίνεται συνυπεύθυνη στον φόνο όταν η ατιμωρησία είναι ο κανόνας.
