Το ότι οι φασίστες είναι θρασύδειλα όντα που αν τους αφαιρέσεις τα όπλα (είτε τουφέκια είτε μαχαίρια) και την όποια εξουσία νομίζουν ότι διαθέτουν μεταμορφώνονται σε κοτούλες, το γνωρίζαμε από καιρό. Πάντα όμως μας δίνεται η ευκαιρία να το επιβεβαιώσουμε.
Η τελευταία αφορμή μάς ήρθε από τη Χιλή. Προχθές, ένας ηλικιωμένος απόστρατος στρατιωτικός, ο οποίος μαζί με άλλους έξι είχε καταδικαστεί για τη δολοφονία του Βίκτορ Χάρα, αυτοκτόνησε λίγο πριν οδηγηθεί στη φυλακή.
Για όσους ίσως δεν γνωρίζουν, ο Βίκτορ Χάρα ήταν ένας από τους πιο γνωστούς τροβαδούρους της Χιλής, κομμουνιστής και ένθερμος υποστηρικτής της κυβέρνησης της Λαϊκής Ενότητας του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Τον συνέλαβαν την ίδια κιόλας μέρα του πραξικοπήματος του Πινοτσέτ στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973 και τον οδήγησαν σε ένα στάδιο μαζί με χιλιάδες άλλους πολιτικούς κρατούμενους. Τον βασάνισαν, του τσάκισαν τα δάχτυλα για να μην μπορεί πια να παίζει την κιθάρα του και στο τέλος, τον σκότωσαν. Το σώμα του βρέθηκε μέρες μετά, διάτρητο από 44 σφαίρες.
Ο 86χρονος Ερνάν Τσακόν ήταν ένα από τα καθάρματα που βασάνισαν και σκότωσαν τον Βίκτορ Χάρα. Το 2018, αυτός και άλλοι έξι όμοιοί του καταδικάστηκαν πρωτόδικα για τον φόνο του. Ακολούθησαν εφέσεις αλλά φέτος, στις 28 του μήνα, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε τις ποινές τους: 25 χρόνια κάθειρξη για απαγωγή και δολοφονία. Ομως, ο Τσακόν δεν το άντεξε. Προτίμησε να σκοτωθεί ο ίδιος παρά να μπει στη φυλακή και να αναλάβει τις ευθύνες του για τα εγκλήματά του.
Με αυτή την αφορμή θυμήθηκα τον Πινοτσέτ που από τρομερός δικτάτορας στα χρόνια της παντοδυναμίας του, πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του αδύναμος, συρρικνωμένος και ταπεινωμένος, σε κατ’ οίκον περιορισμό. Καλό είναι να το θυμόμαστε με αφορμή τα 50 χρόνια από εκείνο το αιματηρό πραξικόπημα κι ενώ το φάσμα του φασισμού χτυπά ξανά και τη δική μας πόρτα με διάφορες μορφές.
Οι φασίστες, είτε πρόκειται για Χιλιανούς στρατιωτικούς είτε για αυτόκλητους σερίφηδες του Εβρου ή φυλακισμένους χρυσαυγίτες, είναι στην πραγματικότητα τα πιο δειλά πλάσματα στον πλανήτη. Ας φροντίσουμε κι εμείς να τους το αποδείξουμε έμπρακτα.
