Ενοχές

Φλυαρούμε ενώπιον της στάχτης; Ναι αυτό, με επιχείρημα τις επιπτώσεις της πύρινης λαίλαπας, είναι ούτως ή άλλως τραγικό, κυρίως ύποπτο. Αν δεν ενεργοποιεί, για την ακρίβεια όχι μόνο την επαναφέρει αλλά γεννά, υπευθυνότητα, κατά το κοινώς λεγόμενο σοβαρότητα, τότε πότε θα συμβεί αυτό;

Ακούω, διαβάζω σε αναφορές κυρίως εμπλεκόμενων αξιωματούχων και των ημέτερων γραφίδων τους την αρχή της διατύπωσής τους: «Καταστροφές, δυστυχήματα, άστοχη διαχείριση παρόμοιων καταστάσεων συμβαίνουν πάντα» λένε. Μα ναι, αλλά μπορεί αυτό να προβάλλεται ως δικαιολογημένη «αιτία» του ολοκαυτώματος και ν’ αποτρέπει αποτυπώσεις καίριες; Η καταστροφή καλεί σε εγρήγορση, τεκμηριωμένες ιδέες αντίδρασης, συνεργασίες.

Και ξερίζωμα δυσμενών συνθηκών. Οπως ο νόμος του 2012, αυτός που επιτρέπει χρήση των καμένων εκτάσεων. Σε πρόσφατη (27/8, εκπομπή «Ντουμ Σπίρο Γκολ» της ΕΡΑ ΣΠΟΡ) ραδιοφωνική συνέντευξη-συνομιλία με την καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, περιβαλλοντολόγο Χρυσή Καραπαναγιώτη, την άκουσα να λέει «όσο ακόμη υπάρχει η ίδια νομική δυνατότητα χρήσης της καμένης περιοχής δεν μπορούμε να ελπίζουμε».

Τον χαρακτήρισα «νόμο-αιτία πυρκαγιών» και έγνευσε καταφατικά… Να λοιπόν, αν εννοείτε τα λόγια σας τόσο οι κυβερνώντες όσο και τα παθητικά μέχρι σήμερα στελέχη της αντιπολίτευσης, ξηλώστε τον ίδιο νόμο, αρχίστε από εκεί. Θα είναι ηχηρή κίνηση-απόδειξη των προθέσεών μας ως κοινωνία. Πνίγεται από τα συστημικά (και άλλα ευρισκόμενα σε διατεταγμένη αποστολή μέσα ενημέρωσης) η δήλωση του δασολόγου «μακριά από τα καμένα τα αιγοπρόβατα και οι αναδασωτές».

Η ίδια περιβαλλοντολόγος βεβαίωσε πως «κάποια από τα είδη της καμένης πανίδας δεν θα ξαναβγούν λόγω κλιματικής αλλαγής». Στοχευμένη σκέψη και δράση χρήζουν όλα τους! Και όχι φτηνή δικαιολογία «συμβαίνουν πάντα» ή το αστείο αντιπολιτευτικό κλισέ «επανίδρυσης του κράτους»… Ενοχές είναι όλα τούτα!