«Ολοι πρέπει να ντραπούμε για τη χώρα που ζούμε. Δάσκαλοι, καθηγητές, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, καλλιτέχνες, πολιτικοί. Ολοι…». Αυτή η λεζάντα συνόδευε τη φωτογραφία που συγκλόνισε όλους εκείνους που τους έχουν απομείνει κάποια ίχνη ανθρωπιάς, με τον μετανάστη με το τρομαγμένο βλέμμα που ένας φασίστας πρωτοπαλικαράς από τον Εβρο που την είδε αυτόκλητος τιμωρός (ποιανού πράγματος;) είχε στριμώξει με τη βία μαζί με άλλους ανθρώπους σαν αυτόν στην καρότσα ενός κλειστού φορτηγού. Ηταν μια ανάρτηση που έκανε στο τουίτερ γνωστός αρθρογράφος συντηρητικής εφημερίδας, την οποία ορισμένοι αποκαλούν και «ναυαρχίδα του Τύπου».
Σε άλλες περιπτώσεις, ίσως και να προσπερνούσα το τσουβάλιασμα: όλοι φταίμε, όλοι πρέπει να ντραπούμε. Οχι όμως στην περίπτωσή του. Ο συγκεκριμένος τυχαίνει να είναι από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του λεγόμενου «ακραίου Κέντρου», ένθερμος θιασώτης της θεωρίας των δύο άκρων, συχνά με μια ιδιαίτερη ευαισθησία στο αριστερό «άκρο».
Αυτός ο ακροκεντρώος αρθρογράφος -και πολλοί όμοιοί του- στα δύσκολα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων υιοθέτησε το «μαζί τα φάγαμε», λοιδορούσε ή καταδίκαζε τα κινήματα των πλατειών, την όποια αντίδραση στην ταπείνωση και τη φτωχοποίηση, τον ΣΥΡΙΖΑ τότε που νομίζαμε ότι ήταν ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά και αργότερα, όταν μεταμορφώθηκε σε μια ακίνδυνη, καθαρά συστημική δύναμη, καθώς και κάθε κόμμα που παρεκκλίνει του «Κέντρου».
Δεν θα ξεχάσω επίσης ποτέ το κατάπτυστο άρθρο άλλου ακροκεντρώου συναδέλφου του στην ίδια ναυαρχίδα με τίτλο «Οφείλουμε ένα ευχαριστώ στη Χρυσή Αυγή». Αυτό έναν χρόνο πριν από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Αλλά ας επανέλθουμε στον προαναφερθέντα. Ο έγκριτος αρθρογράφος εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να παθαίνει αναφυλαξία ειδικά με αυτό που ο ίδιος θεωρεί «αριστερό άκρο». Και όταν πριν από λίγες μέρες είδε τι είναι ικανό να κάνει το πραγματικό άκρο, το δεξιό, μας είπε ότι πρέπει να ντραπούμε όλοι γι’ αυτό.
Ε, λοιπόν, όχι, κύριε έγκριτε. Αν κάποιοι πρέπει να ντρέπονται είναι όσοι εξέθρεψαν το κτήνος με τις θεωρίες των δύο άκρων. Δεν ντρεπόμαστε μαζί, όπως δεν τα φάγαμε μαζί. Ντραπείτε εσείς και οι όμοιοί σας που έρχεστε σήμερα να μας πουλήσετε έναν υποκριτικό αποτροπιασμό. Είμαστε, ευτυχώς, πολλοί εμείς, δημοσιογράφοι και μη, που δεν ήμασταν, δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε σαν εσάς. Και δεν ντρεπόμαστε καθόλου.
