Το δράμα των φοιτητών

Ο Αύγουστος, πέρα από μήνας διακοπών για πολλούς Ελληνες, είναι και ο μήνας που οι γονείς ψάχνουν σπίτια για τα παιδιά τους που αρχίζουν τη φοιτητική ζωή. Αν το παιδί έχει περάσει στο Πανεπιστήμιο ή αποφασίσει να πάει σε ιδιωτική σχολή της περιοχής του, υπάρχει εξασφαλισμένο το σπίτι της οικογένειας και ενίοτε γίνεται έρευνα για μια μικρή γκαρσονιέρα ή δώμα που καλύπτει έστω εν μέρει την ανάγκη ενός νέου ή μιας νέας να αρχίσει να ανεξαρτητοποιείται.

Οταν όμως οι σπουδές πρέπει να γίνουν σε άλλη πόλη και ειδικά στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη, τότε οι οικογένειες των φοιτητών θα πρέπει να επωμιστούν ένα πολύ μεγάλο βάρος. Ειδικά τα τελευταία χρόνια με την έλλειψη που παρατηρείται σε στέγες, ελέω Airbnb, τα ενοίκια έχουν εκτοξευτεί. Ενα ποσό περίπου 300 ευρώ (με συγκάτοικο) ή 400 κάθε μήνα, αν το παιδί μένει μόνο, θεωρείται δεδομένο ότι θα πρέπει να διατίθεται από το ταμείο της οικογένειας.

Κανένα επίδομα δεν μπορεί να κάνει τους γονείς λιγότερο αγχωμένους στο να τα βγάλουν πέρα και ουσιαστικά προετοιμάζονται για μια πενταετία δύσκολη σε οικονομικό επίπεδο.

Παλιότερα υπήρχαν οικογένειες που αν είχαν δύο ή τρία παιδιά φοιτητές σε μια πόλη, επέλεγαν να αγοράσουν ένα μικρό σπίτι που το εκμεταλλεύονταν αργότερα και έκαναν απόσβεση τα χρήματα. Πόσοι όμως έχουν αυτή τη δυνατότητα να το κάνουν στη μεταμνημονιακή εποχή; Πολύ λίγοι.

Χωρίς ίχνος υπερβολής η φοιτητική στέγη έχει μετατραπεί σε ένα μεγάλο πρόβλημα της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας και είναι απολύτως απαραίτητο το ελληνικό κράτος να χαράξει μια στοχευμένη πολιτική για να ελαφρύνει τους γονείς από την υπερβολική συγκέντρωση βαρών στις πλάτες τους. Θα το κάνει;