Εναν Πικάσο, παρακαλώ

Το δηλώνω, είμαι φιλότεχνη! Μάλιστα, έχω σταμπάρει έναν πολύ ωραίο πίνακα με τις «Λουόμενες» του Κωνσταντίνου Παρθένη στην Εθνική Πινακοθήκη. Θα μπορούσα να τον δανειστώ, θα ταίριαζε μούρλια στο σαλόνι. Και θα τον επιστρέψω ασφαλώς, σε καμιά δεκαριά χρόνια, το ορκίζομαι!

Τραγελαφικές οι σκέψεις, απορρέουν από την πρόσφατη δικαστική απόφαση για τον άνθρωπο που πριν από 11 χρόνια διέπραξε την «κλοπή του αιώνα», αρπάζοντας μέσα από την Εθνική Πινακοθήκη τρία μεγάλης αξίας έργα των Πικάσο, Μοντριάν και Μονκάλβο. Επεσε στα μαλακά, καταδικάστηκε 6 χρόνια με αναστολή και επέστρεψε σπίτι του με ηλεκτρονικό βραχιολάκι, καθώς του αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό της καλής συμπεριφοράς και το ότι συνεργάστηκε με τις αρχές.

Τραγελαφικά στο παρελθόν τα μέτρα ασφαλείας της Εθνικής Πινακοθήκης, «ο καθένας θα μπορούσε να μπει στο κτίριο από μια ξεκλείδωτη μπαλκονόπορτα», είχε δηλώσει ο κλέφτης. Τραγελαφικό ότι κανένας από τους τότε υπεύθυνους του μουσείου δεν παραιτήθηκε. Τραγελαφική η «πτώση» του πίνακα του Πικάσο στη φιέστα για την εξιχνίαση της κλοπής.

Διόλου τραγελαφικό, ωστόσο, ότι το δικαστήριο παρέκαμψε πως τα έργα είναι κορυφαία για την ιστορία της τέχνης, ανεκτίμητα για την παγκόσμια καλλιτεχνική κληρονομιά και πολύτιμα για ένα δημόσιο μουσείο και τον κοινό του που τα στερήθηκαν. Ιδιαίτερα το «Γυναικείο κεφάλι» έχει ιστορική σημασία, καθώς υπάρχει χειρόγραφη αφιέρωση από τον Πικάσο προς τον ελληνικό λαό για την εθνική αντίσταση. Ενώ το σχέδιο του Μονκάλβο χάθηκε για πάντα αφού ο δράστης το πέταξε, λέει, στην τουαλέτα επειδή το λέρωσε με αίμα κατά την κλοπή.

Το δικαστήριο φαίνεται πως εξάντλησε όλη του την επιείκεια για τον φιλότεχνο «artfreak» κι αναρωτιέμαι αν κάτι ανάλογο συμβαίνει με τους φτωχοδιάβολους που κλέβουν, ας πούμε, το σουπερμάρκετ της γειτονιάς για λίγο ψωμί και γάλα. Αυτοί μάλλον δεν είναι αρκετά φιλότεχνοι.