Η κουβανέζικη επανάσταση

Σε καιρούς αντεπαναστατικούς, στην εποχή της απόλυτης κυριαρχίας του καπιταλισμού, να μιλάει κανείς για επαναστάσεις μοιάζει μάλλον με σχήμα οξύμωρο. Παρ’ όλα αυτά κάθε Πρωτοχρονιά έρχεται μια επανάσταση -η επέτειός της αλλά και το γεγονός ότι υπάρχει ακόμα- να μας θυμίσει ότι το επαναστατικό αίτημα, το αίτημα για μια δικαιότερη κοινωνία ανοιχτή στην εξέλιξη και στην αλλαγή, είναι το πιο λογικό αίτημα στον παράλογο κόσμο που ζούμε.

Ο λόγος για την κουβανέζικη επανάσταση που νίκησε την 1η Ιανουαρίου του 1959, συντρίβοντας ένα στυγνό δικτατορικό καθεστώς αλλά και τη θέληση της μεγαλύτερης και της πιο αντιδραστικής δύναμης στον πλανήτη -τότε και τώρα-, των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

Αλλη εποχή, άλλος ο παγκόσμιος συσχετισμός δυνάμεων, θα μπορούσε να αντιτάξει εκείνος που παραμένει στο έδαφος του ρεαλισμού και του κυνισμού που συχνά απορρέει από αυτόν. Αλήθεια είναι. Αλλά η ανθρωπότητα δεν είναι καταδικασμένη από κάποια υπερφυσική δύναμη να ζει αενάως στη μισθωτή δουλεία και στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο που στις μέρες μας έχει λάβει τρομακτικές διαστάσεις και ως προς τις μεθόδους και ως προς τα μέσα που αυτό γίνεται.

Ο παραλογισμός του καπιταλισμού -που αποδεδειγμένα είναι το πιο βάρβαρο και ταυτόχρονα το πιο σπάταλο κοινωνικό σύστημα στην Ιστορία- είναι έργο των ανθρώπων. Το ίδιο και οι επαναστάσεις. Κατά συνέπεια αν ο άνθρωπος μπορεί να απελευθερώνει τις πιο βάρβαρες δυνάμεις, οι οποίες τελικά στρέφονται εναντίον του, είναι το ίδιο και περισσότερο ικανός και για το αντίθετο.

Οι επαναστάσεις -ανεξαρτήτως πώς εξελίχθηκαν- αποτελούσαν πάντοτε ένα αναντικατάστατο σχολείο κοινωνικής απελευθέρωσης σε όλες τις εποχές. Κι αυτό συμβαίνει και στη δική μας εποχή. Η επέτειος της κουβανέζικης επανάστασης με την είσοδο του νέου έτους μάς δίνει την ευκαιρία να σκεφτούμε πάνω σε αυτό το ζήτημα.