Ηταν πράγματι τρομερό. Κατάφεραν στην Ελλάδα και στις Βρυξέλλες να γλιτώσουν από τον «ερυθροφασισμό του ΣΥΡΙΖΑ», όπως λένε και γράφουν υπερηφάνως οι φίλοι της Εύας Καϊλή και, αίφνης, πάνω που ταξίδευαν τζάμπα με τα κερδισμένα μίλια από τον αγώνα τους, ξαπλωμένοι στο πουπουλένιο σύννεφο της βρυξελλιώτικης γραφειοκρατίας, γκρεμοτσακίστηκαν στην καταριανή έρημο. Παραπλανημένοι θαρρούσαν ότι στην άμμο είχε φυτρώσει το αειθαλές χορτάρι των εργασιακών δικαιωμάτων, έτσι τους βεβαίωνε η Εύα, και δεν είχαν λόγο να μην την πιστέψουν. Τώρα σοκαρίστηκαν διότι έμαθαν ότι οι «βεβαιώσεις» γίνονταν με κολλαριστά πενηντάευρα στη βαλίτσα.
Επαθαν ό,τι οι Ρωμαίοι πολίτες όταν έκπληκτοι πληροφορήθηκαν -αφού χύθηκε μπόλικο αίμα- ότι ο βασιλιάς της Νουμιδίας Ιουγούρθας έκανε τα εγκλήματα για τα οποία τον κατηγορούσαν και δεν ίσχυαν όσα τους διαβεβαίωνε ο δημαρχούκος τους ο Γάιος Βαίβιος που είχε εξαγοραστεί -ένας μεταξύ πολλών επιφανών στη Ρώμη- από τον Ιουγούρθα. Σαν να τον βλέπω τον Ιουγούρθα, ντυμένο Καταριανό, να κόβει βόλτες στις Βρυξέλλες. Σαν να τους βλέπω, αφού ακούμπησαν το χρήμα, όπως ο Ιουγούρθας φεύγοντας από τη Ρώμη, να αναφωνούν «ξεπουλημένη πόλη και ώριμη πια για τον χαμό της, αρκεί να βρει τον αγοραστή» της. Τα έχει περιγράψει αιώνες πριν ο Σαλλούστιος*.
Η μεγάλη κατηγορία για την Καϊλή που δεν πρέπει να ξεχαστεί δεν είναι ότι εξαγοράστηκε -όπως κατηγορείται- για να πει καλά λόγια για μια φρικτή δεσποτεία. Είναι ότι το έκανε πάνω στους τάφους 6.500 εργατών με γραφειοκρατικά παγερή ελαφρότητα. Η Καϊλή δεν γοητεύτηκε από την άμμο της αραβικής ερήμου, κουβαλούσε ήδη την έρημο μέσα της και την επιδείκνυε σαν να ήταν παραδείσιο πουλί.
*Σαλλούστιος, ΜΙΕΤ 2002, Εισαγωγή, Μετάφραση, Σχόλια, Νίκος Πετρόχειλος
