Χαμένοι στη μικροπολιτική

Το ζήτημα είναι αρκούντως σοβαρό, αν σκεφτεί κανείς ότι, με όρους απασχόλησης, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα κρατά ενεργές περίπου 40.000 θέσεις εργασίας (σύμφωνα με μια μελέτη του ΙΟΒΕ που είχε γίνει πριν από οκτώ χρόνια για λογαριασμό της Super League): Η χώρα μας βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση στην κατάταξη της UEFA, από τη σεζόν 2024-2025 (με βάση τα ισχύοντα και αν δεν αλλάξει κάτι με το νέο φορμάτ που θα εφαρμοστεί) θα επιστρέψουμε στην εκπροσώπηση με τέσσερις ομάδες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και μάλιστα με αρκετούς προκριματικούς γύρους μέχρι να πετύχουν τον στόχο της παρουσίας σε ομίλους.

Διανύουμε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους για το λαοφιλέστερο άθλημα στη χώρα μας, οι γηγενείς παίκτες, ειδικά στις μεγάλες ομάδες, ψάχνουν τις ευκαιρίες με το κιάλι και αυτό προφανώς έχει και αντίκτυπο στην εθνική ομάδα, που πάντως έχει βρει διέξοδο με τους διεθνείς που παίζουν στο εξωτερικό. Σοβαρή συζήτηση αυτοκριτικής δεν υπάρχει και αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει αν ασχοληθεί με τα όσα διαμείβονται στις συνεδριάσεις της Λίγκας και της ΕΠΟ για την επαγγελματική διαιτησία και το ποσοστό που καταβάλλουν οι ΠΑΕ στην Ομοσπονδία τις τελευταίες μέρες. Αν βάζαμε έναν τίτλο στο σχετικό ρεπορτάζ, θα ήταν «Ο ορισμός της μικροπολιτικής».

Ολες οι ΠΑΕ ενώνονται για το συμφέρον της τσέπης τους (να καταβάλλουν 1% αντί για 5% στην Ομοσπονδία από κάθε σύμβαση που συνάπτουν), «σκοτώνονται», όμως, όταν η κουβέντα πάει στο ποιος θα έχει το πάνω χέρι στη διαιτησία, έχοντας «δεκανίκια» οι μεν την ΕΠΟ και οι δε το υφυπουργείο Αθλητισμού. Κανείς δεν προτάσσει το συνολικό καλό του χώρου που υπηρετεί γιατί έχει επικρατήσει η κοντόφθαλμη λογική του μικροσυμφέροντος. Αδυνατούν να ψάξουν πώς θα μεγαλώσουν την πίτα για να χορταίνουν όλοι και, αντιθέτως, μαλώνουν για το ποιος θα πάρει ένα μικρό κομμάτι από την τωρινή.