Με βάση ένα σύγχρονο, λειτουργικό και εντυπωσιακό κτίριο, με θησαυρό την ελληνική τέχνη του 19ου και 20ού αιώνα και με υποσχέσεις για ενισχυμένη χρηματοδότηση, η Συραγώ Τσιάρα ετοιμάζεται να οδηγήσει την Εθνική Πινακοθήκη στη νέα της εποχή. Στην πρώτη της επίσημη επαφή με τους δημοσιογράφους η νέα διευθύντρια ανέπτυξε τη φιλοσοφία της για τον ρόλο ενός μουσείου στις αρχές του 21ου αιώνα. Μία Εθνική Πινακοθήκη συνδεδεμένη με την κοινωνία είναι το όραμά της, που εκπαιδεύει το κοινό κάθε ηλικίας, ανοιχτή σε συνεργασίες, στη σύνδεση με τις άλλες τέχνες, στην ψηφιακή μετάβαση, τολμηρή στις επιμελητικές προτάσεις. Θέλει η ΕΠΜΑΣ να μπει στην καθημερινότητά μας με εκθέσεις, δράσεις, εκδηλώσεις. Εχει το αβαντάζ δύο υπέροχων χώρων για καφέ και φαγητό, ο ένας στο ισόγειο και ο άλλος στον τελευταίο όροφο (δεν έχει ανοίξει ακόμα), με εκπληκτική θέα στον Λυκαβηττό, ενώ και το εμπλουτισμένο πωλητήριο μπορεί να συμβάλλει στα έσοδα.
Η πρώτη διεθνής ομαδική έκθεση που προγραμματίζει η Σ. Τσιάρα για το 2024 έχει έντονο πολιτικό χαρακτήρα, με επίκεντρο τα 50 χρόνια από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Σίγουρα η οπτική της απέχει από αυτήν της μακροβιότερης διευθύντριας της Εθνικής Πινακοθήκης, της αείμνηστης Μαρίνας Λαμπράκη, η οποία εστίαζε σε πιο «κλασικές» επιλογές, στην αισθητική, σε «αριστουργήματα», σε «σταρ» καλλιτέχνες.
Στη νέα της εποχή η Εθνική Πινακοθήκη φαίνεται πως θέλει να μας εκπαιδεύσει σε εκθέσεις πιο περίπλοκες, πολυεπίπεδες και ερευνητικές, που προβάλλουν πτυχές της Ιστορίας και τρέχοντα κοινωνικά ζητήματα, προκαλούν προβληματισμό και συζητήσεις. Ισως να μην είναι τόσο γκλάμουρ. Πόσο δέλεαρ θα αποτελέσουν για τον κόσμο, που έκανε ουρές για τον Θεοτοκόπουλο, τον Σεζάν, τον Χένρι Μουρ; Και τώρα για το γυάλινο κτίριο και τον κλεμμένο Πικάσο; Είναι ένα ακόμα στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί.
