Τα Μουντιάλ του ποδοσφαίρου, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι αναμετρήσεις των ελληνικών ομάδων, τα μεγάλα ραντεβού του στίβου και του μπάσκετ. Στο χωριό τα καλοκαίρια υπήρχε πάντα μια «αθλητική» αφορμή για να μετατρέψουμε την αυλή σε θερινό κινηματογράφο. Χρειαζόταν μόνο να «γυρίσουμε» το τραπεζάκι της τηλεόρασης προς τον κήπο ή το μπαλκόνι, να βρούμε το καφενείο εκείνο με την πιο μεγάλη οθόνη και να πάρουμε θέση.
Μεγαλώσαμε μετρώντας τις αμέτρητες επιτυχίες των Ελλήνων αθλητών, μαθαίνοντάς τους με το μικρό τους όνομα, πανηγυρίζοντας με τα μαγιό, ψάχνοντας να μάθουμε λεπτομέρειες για τη ζωή τους και πόσο δύσκολο ήταν τελικά για κάποιους το μονοπάτι της καταξίωσης που τους έφερνε μπροστά στις οθόνες μας μετατρέποντάς τους στους ήρωες των καλοκαιριών μας.
Λίγα πράγματα θυμάμαι να μας ενώνουν με τόσο αγαπησιάρικο τρόπο. Τραγουδήσαμε ρυθμικά το όνομά τους, οικειοποιηθήκαμε την επιτυχία τους, χρωματίσαμε με ελληνικό χρώμα τους θριάμβους τους λες και η στιγμή στο βάθρο ήταν ικανή να σβήσει όσα βασανιστικά καθυστερούσε να τους δώσει η κοινωνία και η επίσημη πολιτεία.
Κοίτα όμως να δεις πώς αλλάζουν (;) τα πράγματα. Φέτος το καλοκαίρι μεταξύ των ηρώων μας ήταν κι ένα υπέροχο κορίτσι, η Ελίνα Τζένγκο. Ακουμπώντας το χέρι στην καρδιά στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου παραδέχτηκε: «Στην Ελλάδα γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα, εδώ πήγα σχολείο. Είμαι Ελληνίδα, είμαι και από την Αλβανία. Πιο πολύ όμως νιώθω Ελληνίδα. Εχω ζήσει όλη μου τη ζωή εδώ».
Παιδί μεταναστών από την Αλβανία, μόλις 19 ετών, χρυσή ακοντίστρια και πρωταθλήτρια Ευρώπης, μας διηγήθηκε μια συγκινητική ιστορία ενσωμάτωσης και προόδου, φώτισε την κοινωνία έτσι όπως την ονειρευόμαστε. Γι’ αυτό και φέτος στην αυλή φωνάξαμε το όνομά της πιο δυνατά απ’ όλα!
