Μονότονη η ατιμωρησία των ενστόλων

Φαίνεται ότι τις περισσότερες φορές η ζυγαριά της Δικαιοσύνης γέρνει αφύσικα υπέρ των εκάστοτε κατηγορούμενων αστυνομικών που φέρονται να διέπραξαν ή να συμμετείχαν ή να συναίνεσαν στη διάπραξη σοβαρών αδικημάτων. Κι αν οι δυνάμεις καταστολής σε κάθε κράτος είναι «φυσικό» να χρησιμοποιούν και βίαιες μεθόδους, προκειμένου να επιβάλουν την τάξη και δεν ευθύνονται προσωπικά για τις όποιες εντολές ή έστω ευθύνονται για υπερβολική άσκηση βίας, αυτό δε σημαίνει ότι αυτομάτως πρέπει εκ προοιμίου να θεωρούνται αθώοι ή να κρίνονται με υπερβολική επιείκεια στα δικαστήρια ή οι εκατοντάδες ΕΔΕ να διατάσσονται μόνο για επικοινωνιακούς λόγους. Ακόμα και αστυνομικοί που κακοποιούν ή δολοφονούν εν ψυχρώ ή από αμέλεια, π.χ. τις γυναίκες τους ή ανηλίκους ή ανήμπορους ή διαφορετικούς ή πρόσφυγες, όπως και όσοι αστυνομικοί συλλαμβάνονται για συμμετοχή σε εγκληματικές οργανώσεις ή διαπράττουν αδικήματα με στόχο το οικονομικό όφελος, έχουν σχεδόν πάντα καλύτερη ποινική μεταχείριση από τους άλλους πολίτες. Μετρημένες στα δάχτυλα οι φορές που προφυλακίζονται, που τιμωρούνται με την αυστηρότητα του ποινικού συστήματος ή που δέχονται βαριές πειθαρχικές κυρώσεις.

Ειδικά δε την τελευταία περίοδο της σημερινής πολιτικής, όπως και της ένστολης ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ., διαπιστώνεται ότι συχνότατα ακόμα και υπουργοί επαινούν την αλόγιστη βία, στο όνομα διασφάλισης της τάξης, την ίδια στιγμή που το οργανωμένο έγκλημα είναι παρόν ακόμα και μέρα μεσημέρι, στο κέντρο της Αθήνας και στην επαρχία. Φτάσαμε σήμερα στο ακραίο σημείο να δίνονται συγχαρητήρια από υπουργούς σε αστυνομικούς που δολοφόνησαν ή τραυμάτισαν βαριά άοπλους νεαρούς, που κακοποίησαν ολόκληρες οικογένειες δήθεν ταραξιών, που αλυσοδέσανε αθώους, που προκάλεσαν θανατηφόρα τροχαία ή που παρέμειναν αδιάφοροι ή και συνέβαλαν στην τέλεση στυγερών εγκλημάτων μπροστά στα μάτια τους,

Η εικόνα της ΕΛ.ΑΣ. αλλοιώνεται, άραγε, όταν σε κάποιες διαδηλώσεις ακούγεται το γνωστό σύνθημα ή όταν οι πολίτες βλέπουν την ατιμωρησία και τη διακριτική μεταχείριση σε εκείνους που φορούν τα «γαλόνια» και κρατούν όπλα και κλομπ; Πόση εμπιστοσύνη εξασφαλίζουν τα «στραβά μάτια» και πόση ασφάλεια εμπνέουν στον πολίτη οι αθωωτικές αποφάσεις που και προαναγγέλλονται ακόμα, μην τυχόν κάποιος δικαστής πάρει… λάθος δρόμο;