Βράδυ Τρίτης έσκασε στο twitter η είδηση για τον θάνατο του Αμερικανού τραγουδιστή-συνθέτη Μαρκ Λάνεγκαν, σε ηλικία 57 ετών, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, στο σπίτι του στο Κιλάρνι, μια μικρή πόλη στη Νότια Ιρλανδία. Είχε μετακομίσει εκεί πριν από δύο χρόνια για να «γλιτώσει από τον κορονοϊό», όπως είχε γραφτεί, μόνο που στάθηκε άτυχος και ο κορονοϊός τον βρήκε πέρσι, στέλνοντάς τον σε τεχνητό κώμα στο νοσοκομείο. Γλίτωσε από του χάρου τα δόντια, μετά από εβδομάδες σε καταστολή, με φριχτούς πόνους και παραισθήσεις, ενώ είχε χάσει προσωρινά την ακοή του. Ο ίδιος κατέγραψε το χρονικό της νοσηλείας του στο τελευταίο του βιβλίο «Devil in a Coma», που κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του.
Τα ελληνικά ΜΜΕ αντέδρασαν άμεσα στην είδηση της απώλειάς του, καθώς ο ίδιος είχε δώσει αρκετές συναυλίες στην Ελλάδα και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο ελληνικό κοινό. Η βραχνή βαθιά φωνή του, γρατζουνισμένη και τραυματισμένη από τις χρόνιες καταχρήσεις, το μελαγχολικά σαρκαστικό συναίσθημα των τραγουδιών του, η εικόνα του αυτοκαταστροφικού επιζήσαντα, που έζησε για να πει την ιστορία του, ακουμπούσαν το ακροατήριο που έβρισκε στο πρόσωπό του έναν αυθεντικό αντιήρωα. Φίλος άλλων πρόωρα χαμένων ειδώλων, όπως ο Κερτ Κομπέιν των Νirvana και ο σεφ Αντονι Μπουρντέν (αυτόχειρες και οι δυο), μιλούσε στα τραγούδια του για την απώλεια, την αποτυχία και την αγάπη, όλα τους συστατικά των μπλουζ και της απανταχού λαϊκής μουσικής.
Εν μέσω πολεμικής κρίσης στην Ουκρανία, διεθνούς πληθωρισμού, ντόπιας ακρίβειας και μιας πανδημίας που συνεχίζεται έχοντας αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της, η αποχώρηση του Λάνεγκαν από το θέατρο της ζωής είναι ειδησεογραφικά μια λεπτομέρεια. Μόνο που η ζωή γράφεται και από τέτοιες λεπτομέρειες. Σαν τα τραγούδια του.
