Ξεκαθαρίζω από αρχής κάτι που δεν χρειάζεται ξεκαθάρισμα, αλλά έτσι ευέξαπτοι που έχουμε γίνει με την πολιτική διαχείριση πανδημίας και οικονομίας, καλύτερα να φυλάς τα ρούχα σου, μπας και σου μείνει κανά δεύτερο βρακί: λέω, λοιπόν, πως μιλάω μόνο εκ μέρους μου. Προσωπική άποψη, προσωπική υπογραφή, προσωπικές σκέψεις.
Ο Κωνσταντίνος Τζούμας είναι, κυρίως, μία περσόνα. Ξαναλέω, έτσι πιστεύω εγώ. Από το όσο τον έχω γνωρίσει (χρόνια τώρα) και κυρίως μη καταλάβει. Πράγματι, τα μισά καταλαβαίνω και ακόμη λιγότερα κατανοώ από τα όσα (μου) λέει, γράφει, κάνει. Και από τα όσα καταλαβαίνω, με ακόμη πιο λίγα συμφωνώ. Ειδικά τα τελευταία χρόνια. Και δεν είμαι η μόνη.
Ποτέ δεν άνηκα στον στενό πυρήνα των φίλων του. Ωστόσο, πάντοτε μιλούσαμε πολύ όμορφα και πάντα με όρους «Τζούμα». Αν και ακόμη και αυτή η φράση είναι λάθος. Μα ποτέ δεν μπόρεσα (όχι μόνο εγώ, αλλά τουλάχιστον εγώ) να βάλω τον Κωνσταντίνο σε συγκεκριμένο πλαίσιο: πώς να το κάνεις με έναν τόσο ιδιαίτερο άνθρωπο;… «Μα, τι έχει κάνει και δικαιολογείς τα όσα είπε; Είναι τόσο σπουδαίος;» με ρωτάν φίλοι.
Καταρχάς, απεχθάνομαι τις «σπουδαιότητες» το ίδιο με τις «ασημαντότητες». Με τον Κ. Τζούμα διαφωνώ σε πολλά, μα δε με νοιάζει. Ούτε δικαιολογώ, ούτε δε δικαιολογώ. Απλά ξέρω, πως παρ’ όλες τις σημαντικότατες διαφωνίες μας, η ύπαρξή του με πήγε μπροστά. Ειδικά τώρα, που περνάει μία δύσκολη περίοδο, προσωπικά δεν θα τον χρησιμοποιήσω. Αυτό έπρεπε να το ξέρουν οι δημοσιογράφοι που τον χρησιμοποίησαν. Και αυτό είναι πιο σιχαμένο και από την πιο λάθος, επικίνδυνη ή όπως θέλεις πες την, άποψη.
-320x213.jpg)
