Εκείνη, που έφυγε χτες ήρεμη και χορτάτη στα 93 της, σκηνοθέτησε την εμβληματική «Ιστορία έρωτα και αναρχίας», αλλά με τη λοξή, παιχνιδιάρικη, ανατρεπτική, βαθιά φεμινιστική και πολιτική ματιά της πυροδότησε αμέτρητες άλλες ιστορίες και έρωτα και αναρχίας στις δικές μας ζωές. Ηταν ένα άτακτο κορίτσι – και της είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό.
Μαθήτρια ακόμα σε ένα σχολείο καλογραιών -ένα από τα 14 από τα οποία την απέβαλαν- θυγατέρα αριστοκρατικής οικογενείας, ανακάλυψε κάποια Χριστούγεννα τη χαρά της σκανταλιάς κι έκτοτε δεν σταμάτησε να παίζει: με τα όρια του κόσμου γύρω της, με τα όρια του πατρός της, με τα όριά της. Από εκείνο το πρώτο τσιγάρο που κάπνισε στα κρυφά, ενώ οι αδελφές είχαν πει στα καλά κοριτσάκια να μην καπνίζουν, μέχρι την τελετή των Οσκαρ που βρέθηκε υποψήφια κι αποφάσισε να τρελάνει τους τελετάρχες και να καθίσει -σ’ εκείνη την καλοκουρδισμένη σαν ελβετικό ρολόι διαδικασία- σε άλλη θέση· με βαθιά σοφία, ήταν πάντα ένα χαμογελαστό σκάνδαλο.
Τώρα που κάθε μήνα πια θρηνούμε μια από εμάς (μια που «τόλμησε» να τον εγκαταλείψει, μιαν άλλη που «του έβγαλε γλώσσα», μια τρίτη που εκείνος «πίστευε ότι τον κεράτωνε», κι άλλες που τρώνε ξύλο κι άλλες που βιάζονται κι άλλες που τις εκβιάζει το αφεντικό κι άλλες που τις απειλεί ο γκόμενος) έχει μεγαλύτερη σημασία παρά ποτέ να θυμόμαστε γυναίκες σαν τη Λίνα Βερτμίλερ. Και θα ζούμε και θα επιζήσουμε και θα βγάζουμε γλώσσα και θα δημιουργούμε και θα παίζουμε και θα γελάμε. Οσο η πατριαρχία βρυχάται, εμείς θα γράφουμε τις δικές μας ιστορίες έρωτα και αναρχίας.
