Αντι…κοινωνικό

Θα έχετε παρατηρήσει, προφανώς, την τελευταία μόδα στα social media με τις φράσεις περί αρνητών. Η πρώτη, ανθρώπινη, αντίδραση όταν παρατηρείς τον συνδυασμό φωτογραφίας και ευφυολογημάτων είναι να γελάσεις (ειδικά ορισμένα είναι, όντως, πολύ πετυχημένα). Κάνοντας, όμως, δεύτερες σκέψεις μπαίνεις στον προβληματισμό τού πώς σκέφτονται και τι κερδίζουν τελικά με αυτή τη στάση τους οι… αντί.

Από τους αντιεμβολιαστές μέχρι τους αρνητές απογραφής και ακόμα παραπέρα. Προσωπικά δεν βλέπω κάτι άλλο πέρα από μια στείρα αντίδραση που δεν βοηθά ούτε εμάς ως πρόσωπα ούτε την κοινωνία συνολικά. Και προχωρώντας κάπως τον συλλογισμό μου, θεωρώ ότι αυτή η στάση απόλυτης άρνησης μόνο καλό δεν κάνει στους αγώνες για δικαιώματα, για τη βελτίωση της συλλογικής μας ζωής, για διεκδικήσεις που θα μας πάνε κάποια βήματα μπροστά ως κοινωνίες.

Ο κοινωνικά ευαίσθητος άνθρωπος που σέβεται την ύπαρξή του και τον κόσμο όπου ζει, αντιδρά σε νόμους, καταστάσεις, συνθήκες που προσβάλλουν την αξιοπρέπειά του, διεκδικώντας παράλληλα συγκεκριμένες βελτιώσεις. Κάνει αγώνα για καλύτερη ζωή, για δικαιότερες κοινωνίες, για μεγαλύτερη αλληλεγγύη, για βελτιώσεις στις πρακτικές με τις οποίες επιδιώκουμε να λύνουμε τα προβλήματα που βιώνουμε μέσα στην κοινωνική μας ζωή. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν το βλέπω στους… αντί. Πέρα από έναν φανατισμό και μια απίστευτη εμμονή σε κάποιες απόψεις που πολλές φορές συνοδεύονται από μια γενικότερη θολούρα, δεν υπάρχει κάτι γόνιμο και παραγωγικό στο σκεπτικό τους. Η καθημερινότητά μας, όμως, έχει ανάγκη από απόψεις, έστω και αλληλοσυγκρουόμενες, που θα καταλήγουν σε κάτι ουσιαστικό. Αυτή, άλλωστε, είναι και η ουσία κάθε αντιπαράθεσης. Να οδηγεί σε λύσεις τις κοινωνίες και όχι απλά να επιχειρεί να βάζει φρένο σε οτιδήποτε πάει να γίνει.