Τα ΕΠΑΛ και τα μάτια σας

Την περασμένη εβδομάδα όλη η Ελλάδα παρακολουθούσε τα θλιβερά επεισόδια στα ΕΠΑΛ της Σταυρούπολης και του Ευόσμου με τη δυναμική επανεμφάνιση νεοναζιστικών ομάδων και σταγονιδίων της καταδικασμένης εγκληματικής Χρυσής Αυγής.

Η εικόνα που έμεινε σε όλους ήταν τα πολύ σοβαρά επεισόδια και η δράση των ταγμάτων εφόδου που δημιούργησε ένα αίσθημα ανασφάλειας σε μαθητές και γονείς. Τα ΕΠΑΛ είναι ένας «ταλαίπωρος» θεσμός που έχει να αντιπαλέψει μύρια στερεότυπα τα οποία δυστυχώς μόνο ενισχύονται μετά από αυτά τα γεγονότα. Στην «εποχή» μου, πριν από περίπου 20 χρόνια, πιθανή επιλογή ενός Τεχνικού Λυκείου ισοδυναμούσε με εγκατάλειψη της εκπαιδευτικής διαδικασίας και μύηση λίγο-πολύ σε… συμμορίες. «Ο καλύτερος έχει σκοτώσει τη μάνα του, σιγά που θα πας σε ΕΠΑΛ» άκουγα από φίλους με μεγαλύτερα αδέλφια και γονείς και δυστυχώς το στερεότυπο, που έκανε πολλά χρόνια να ατονήσει, επανέρχεται δριμύτερο μετά τα γεγονότα στη Θεσσαλονίκη.

Λίγο καιρό πριν εκλεγεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης αφελώς μιλούσε για… ψυκτικούς, όμως η ανάγκη για άρτια τεχνική εκπαίδευση σε όλες τις ειδικότητες στη χώρα, με παράλληλη συνδρομή σε καθηγητές και σύγχρονο υλικοτεχνικό εξοπλισμό, είναι πολύ σοβαρή και ο θεσμός των ΕΠΑΛ μπορεί να συμβάλει προσφέροντας εξειδίκευση και επαγγελματική αποκατάσταση εκείνων που θα τα επιλέξουν. Πλέον ούτε η πρόσβαση στην τριτοβάθμια μέσω των ΕΠΑΛ αποτελεί ανέκδοτο όπως τις δεκαετίες του ’90 αλλά και στις αρχές του 2000 – γνωρίζω προσωπικά περιπτώσεις αριστούχων. Εικόνες λοιπόν όπως της Σταυρούπολης δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ταυτιστούν με το Επαγγελματικό Λύκειο ως θεσμό, αλλά με μειοψηφικές νεοναζιστικές ομάδες που απλά έτυχε να έχουν κάποια μέλη-πυρήνες στο συγκεκριμένο σχολείο. Οπότε, προς αρμοδίους και μη, το μήνυμα είναι απλό: Τα ΕΠΑΛ και τα μάτια σας!