«Ο μικρός να πάει για ύπνο»

Και να κάτι που θα ήταν παράδοξο, αν δεν ήταν τόσο συνηθισμένο. Και φέτος το θέμα του Πολιτισμού απουσίαζε χαρακτηριστικά από τις ομιλίες αλλά και τις συνεντεύξεις Τύπου που παραχώρησαν ο πρωθυπουργός και οι περισσότεροι πολιτικοί αρχηγοί στη ΔΕΘ. Απουσίαζε τελείως για την ακρίβεια, αν εξαιρέσουμε το θέμα των αρχαιοτήτων της Θεσσαλονίκης που ξεκίνησε ως «αρχαιολογικό» και έγινε καραμπινάτη πολιτική αντανάκλαση της συνηθισμένης πια διαχείρισης της κυβέρνησης με… στοχοπροσήλωση κωφεύοντος, επικοινωνιακές κατασκευές και στρεβλώσεις.

Κι ενώ στο πλαίσιο της ΔΕΘ υπήρξαν καλά προετοιμασμένες επισημάνσεις κι ερωτήσεις για πολλούς άλλους εργασιακούς κλάδους και τα προβλήματά τους. Κι ενώ υπήρξαν ακόμα κι ερωτήσεις λιγότερο σοβαρές αλλά προορισμένες να λειτουργήσουν προβοκατόρικα. Κι ενώ υπήρξαν τοποθετήσεις και σχέδια και οραματισμοί για όλο το φάσμα της κοινωνίας. Ειδικά ο σύγχρονος πολιτισμός αντιμετωπίστηκε ως δευτερεύον προφανώς ζήτημα, ακατάλληλο πάντως για να απασχολήσει έστω και παρεμπιπτόντως το κατεξοχήν πολιτικό «ραντεβού» της χρονιάς.

Ομως, ας σκεφτούμε λίγο ποιοι ξεκίνησαν να επισημαίνουν ή συντήρησαν στην επικαιρότητα αξιοποιώντας την επωνυμία τους μερικά από τα σοβαρότερα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα τα τελευταία χρόνια. Καλλιτέχνης ήταν ο Παύλος Φύσσας που μπήκε στο μάτι της Χρυσής Αυγής τόσο ώστε να τον δολοφονήσει. Καλλιτέχνες -μέρα που ‘ναι σήμερα- ήταν κυριότατα όσοι συντήρησαν με υπογραφές ή με τραγούδια και δηλώσεις το θέμα της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου ζητώντας τρία χρόνια μετά Justice for Jackie. Καλλιτέχνες ανέδειξαν την υπόθεση Λιγνάδη (και όχι μόνον), ενώ εκείνος ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του πρώτου θεάτρου της χώρας, προκαλώντας τον πρώτο πολύ σοβαρό τριγμό στα θεμέλια της κυβέρνησης. Καλλιτέχνες ξεσηκώθηκαν πρώτοι διεκδικώντας έμπρακτη υποστήριξη από το κράτος μέσα στην αεργία της καραντίνας (Support Art Workers).

Παρ’ όλα αυτά. Από κεκτημένη ταχύτητα ή… κληρονομημένη συνήθεια, ο σύγχρονος πολιτισμός αντιμετωπίζεται ακόμα όχι ως συνείδηση με προοδευτική κοινωνικοπολιτική δυναμική, αλλά ως χαριτωμένο διάλειμμα. Ή και ως ανήλικο που πρέπει να πάει για ύπνο όταν συζητούν σοβαρά οι ενήλικες.