Πού πέρασες;

Θυμάμαι ακόμα την ημέρα που ανακοινώθηκαν οι βάσεις και πέρασα στη σχολή προτίμησής μου, το τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ.

Είχα κάνει διακοπές 35 ημερών μετά από μια δύσκολη χρονιά με το πρόγραμμα σπίτι-φροντιστήριο-σπίτι και μοναδικά ευχάριστα διαλείμματα το μπασκετάκι στο σχολείο και τα αθλήματα στα οποία είχα δηλώσει ότι θα εξεταστώ ως «ειδικά» απλώς για να περνάω κάποιες ώρες προπόνησης στον στίβο και μακριά από τις σχολικές αίθουσες. Θυμάμαι την αγωνία μου στο πρώτο μάθημα της έκθεσης και την ατάκα για «salto mortale» ενός κολλητού μου πριν από το μάθημα των Λατινικών που έκλεινε τον εξεταστικό κύκλο. Ανάλογη συναισθηματική πίεση ένιωσα μόνο τη φετινή χρονιά με το μακρύ lockdown. Τότε αντίστοιχα είχα επιβάλει lockdown στον εαυτό μου όπως αρκετοί υποψήφιοι που θέλουν να πετύχουν και διαφέρουν από τους ανέμελους αριστούχους που κοινότοπα δηλώνουν ότι «είχαν πρόγραμμα» και έκαναν τις βόλτες τους, όπως μας παρουσιάζονται κάθε χρόνο στα τηλεοπτικά δελτία. Ελεγα στους γονείς μου ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναϋποβάλω των εαυτό μου στη δοκιμασία των Πανελληνίων και θα ξεκινήσω σε όποιο τμήμα τελικά εισαχθώ.

Εκείνη τη μέρα στα τέλη Αυγούστου, όπως δεκάδες χιλιάδες 18άρηδες, περίμενα το αποτέλεσμα αρκετά αισιόδοξος έχοντας τελικά πετύχει αποτελέσματα αρκετά πάνω από τις προσδοκίες μου. Πήγα σε ένα ίντερνετ καφέ, έβαλα τους κωδικούς μου και είδα ότι πέρασα στην 1η επιλογή. Τύπωσα το χαρτί για να το δείξω σε γονείς και θείους και αγόρασα γλυκά για να κεράσω τη γειτονιά. Αλλοι δεν είχαν την ίδια τύχη, ούτε η προσπάθειά τους, μικρότερη ή μεγαλύτερη, ανταμείφθηκε. Η τότε «μεταρρύθμιση» με την αλήστου μνήμης βάση του 10 της Μαριέττας Γιαννάκου είχε αφήσει περίπου 30.000 συνομηλίκους μου εκτός ανώτατης εκπαίδευσης…