Εμπεριέχει μεταφυσική διάσταση η εποχή μας ή ο φόβος που σπέρνουν τα φαινόμενα υποβάλλει την ίδια αντίληψη; Μαζική σπορά θανάτου λόγω κορονοϊού, παράλληλα συμπορεύεται, σε παγκόσμιο επίπεδο, με κατάλυση του φυσικού περιβάλλοντος, κοιτίδας οξυγόνου, ζωής… Είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, αντικρίζουμε ο ένας τον άλλο μ’ ενστικτώδη, αν όχι συνειδητή, αμηχανία… Αν διερευνήσεις-ανακαλέσεις την εμπειρία της σκέψης και την ιστορική γνώση θα συμπεράνεις πως, ναι, υπήρξαν παρόμοιες, συμβολικές, περίοδοι αλλά η επιθετικότητα της τωρινής άλωσης (ιδού η λέξη-κλειδί!) δεν συγκρίνεται μ’ εκείνη που γνωρίζεις ή θυμάσαι…
Με ακολουθεί σε συμβατικές εποχές ως πυξίδα κοινωνικής συμπεριφοράς, αμφιβάλλω αν, όμως, επαρκεί στην τωρινή εποχή που εκπέμπει φόβο θανάτου και ανάγκη αναθεώρησης της καθημερινότητας, ο νόμος της ήσσονος προσπάθειας του Ζιπφ: «Η ήσσων προσπάθεια σε θεωρητικό-επιστημονικό επίπεδο συνίσταται στο πώς θα καταβάλεις όσο το δυνατόν λιγότερη ενέργεια ώστε να έχεις όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αποτέλεσμα». «Λιγότερη» ίσον «κατάλληλη»… Δεν είναι -μόνο- εφαρμογή στην οικονομία αλλά και στην κοινή καθημερινή εμπειρία… Πλέον απαιτείται ανασύσταση, άλλη – μια προτεινόμενη στάση ζωής, λοιπόν, ξεριζώνεται συθέμελα στην εποχή-δίνη που ζούμε!
Ενισχύει την ίδια, ας την καθορίσουμε λοιπόν ως «μεταφυσική», αντίληψη της τωρινής καταστροφικής συγκυρίας η αίσθηση συνώνυμη βεβαιότητας… Πως η τωρινή πιεστική πραγματικότητα και ως τέτοια η ιδιότητά της να τιθασεύει, να εξαγνίζει την ανθρώπινη σκέψη, αποτυγχάνει να το πράξει, τουλάχιστον στον βαθμό που περιμένουμε, ίσως προσδοκούμε… Δεν σας φαντάζουν-ακούγονται συνθήκες, αν όχι ανάγκες, όλα τούτα για την ύπαρξη παρέμβασης που θα επαναφέρει τη ζωή; Προσωπικό βίωμα η Θεία συνδρομή αλλά η ταπεινότητά μου δεν προαναγγέλλει «Δευτέρα Παρουσία»… Απλά, διατυπώνω την ανάγκη, ωριμότεροι, να ζήσουμε και πάλι ελεύθερα!
