Οι καθοριστικές αποφάσεις στη ζωή αποτελούν πρωτίστως αντικείμενο γνώσης. Επάρκειας. Οσο καλύτερη γνώση έχεις για ένα ζήτημα, τόσο περισσότερο προσεγγίζεις την ορθότητα και μειώνεις ταυτόχρονα τις πιθανότητες για να πάρεις λανθασμένη απόφαση.
Στην περίπτωση του εμβολιασμού του πληθυσμού ανά την ανθρωπότητα, ελέω της πανδημίας, είναι προφανές ότι δεν είναι κακό να είσαι σκεπτικιστής. Κάθε άλλο. Αλλωστε, σε όλα τα ζητήματα οφείλεις να σκέπτεσαι, ειδάλλως «προβατοποιείσαι». Από αμφότερες τις πλευρές. Και όταν καταπίνεις αμάσητο ό,τι σου προσφέρεται μέσω των media. Και όταν «συστρατεύεσαι» με κάθε ατεκμηρίωτη παρόλα που μπορεί να βασιλεύει στον θαυμαστό κόσμο των social media.
Προφανές είναι επίσης το γεγονός ότι από τη στιγμή που προσφέρονται χρήματα ως κίνητρο για να πειστεί έστω μία μερίδα του κόσμου να εμβολιαστεί, σημαίνει ότι κάτι δεν γίνεται καλά. Οταν, δε, χωρίζεται ο κόσμος σε παιδιά και αποπαίδια σημαίνει ότι τα έχεις κάνει μαντάρα.
Η τιμωρητική διάθεση των ανυπάκουων και η επί χρήμασι επιβράβευση των νέων ανθρώπων αποτελούν εξ ορισμού ομολογία αποτυχίας.
Η ουσία, εντούτοις, δεν αφορά τους αστείους χειρισμούς του κράτους. Αφορά την προστασία της ανθρωπότητας, του διπλανού μας και των ευπαθών ομάδων από τις μεταλλάξεις και το τέταρτο κύμα. Η ινδική μετάλλαξη του κορονοϊού είναι πιο μεταδοτική κατά 100% σε σχέση με την αρχική φάση και κατά 60% από την αγγλική.
Η Πορτογαλία ετοιμάζεται να επιστρέψει στα λοκ ντάουν, όπου τα πάντα θα κλείνουν στις 11 το βράδυ, ενώ θεωρητικά το ζήτημα είχε τελειώσει. Οφείλουμε άπαντες να ξαναδούμε τη μεγάλη εικόνα της πανδημίας, τις εκατόμβες των θυμάτων και να διαπιστώσουμε εάν πράγματι ο εμβολιασμός, με την πάροδο του χρόνου, φρενάρει τη μεταδοτικότητα και τις μεταλλάξεις. Διότι, επί του πρακτέου, όντως προστατεύει την ανθρωπότητα.
