Η κυβέρνηση καλλιεργεί την προσμονή της «εξόδου» με την επιτάχυνση του εμβολιασμού, η αντιπολίτευση αναδεικνύει τη δραματική κατάσταση στην οικονομία και τη μεγάλη ανασφάλεια των νοικοκυριών. Είναι σαν να διαβάζει κάποιος την κατάσταση με διπλά γυαλιά, σαν δύο διαφορετικοί κόσμοι. Ή ίσως και όχι. Γιατί η πραγματική ζωή ποτέ δεν έχει μία όψη.
Υπάρχει άραγε ένα πεδίο συμφωνίας, ένα επίπεδο στο οποίο θα μπορούσαμε όλοι μας να συναινέσουμε για το πώς είναι σήμερα η ζωή μας και τι μπορούμε να περιμένουμε μέσα από το βαθύ αυτό τούνελ όπου μας έχει βάλει η πανδημία να βαδίζουμε;
Να γίνει πιο θετικός ζητά από τον ΣΥΡΙΖΑ η κυβέρνηση, για παράδειγμα ως προς την ανάγκη επέκτασης του εμβολιασμού. Να παραδεχθεί η κυβέρνηση ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά με τα ημίμετρα των self tests και τα «ανοίγματα» στον τουρισμό ζητάει από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ. Μάλλον ισχύουν και τα δυο, σαν να έχουν δίκιο και οι δυο πλευρές, αλλά να είναι τελικά αδύνατο να αποδεχτούν αυτή τη διττή εκδοχή της πραγματικότητας.
Εκεί έξω, στην κοινωνία, όμως, ανάμεσα στους ανθρώπους, οι διπλές εκδοχές μοιάζουν τελικά πιο ρεαλιστικές. Ο πολύς κόσμος αισθάνεται ότι είναι ευάλωτος στη νόσο και φοβάται ότι δεν θα αντέξει το σύστημα υγείας, αλλά την ίδια στιγμή θέλει να ανοίξει το μαγαζί του ή περιμένει να δουλέψει η τουριστική αγορά για να πάρει ανάσα και η οικονομία. Ο πολύς κόσμος ψάχνει στην πλατφόρμα να κλείσει ραντεβού για το εμβόλιο, αλλά ανησυχεί κιόλας μην έρθει ένα νέο κύμα πανδημίας και βρει πάλι απροετοίμαστη την κρατική μηχανή.
Τελικά, αν υπάρχει κάτι στο οποίο θα μπορούσαν να συμφωνήσουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση ίσως να είναι η αποδοχή των πολλαπλών όψεων της κοινωνίας και η ανάγκη για αναζήτηση πιο σύνθετων λύσεων για την επόμενη μέρα. Αλλά μάλλον δεν επιλέγει κανείς τις συνθέσεις.
