Οταν η Σοφία Μπεκατώρου δημοσιοποιούσε τον βιασμό της, δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι τα όσα θα ακολουθούσαν θα λάμβαναν τη μορφή ενός πρωτόγνωρου κύματος.
Eβδομάδες μετά, οι εξελίξεις συγκλονίζουν ολόκληρη την κοινωνία. Οι αποκαλύψεις ξέφυγαν από το τερέν του αθλητισμού, συνταράζοντας τον καλλιτεχνικό χώρο αλλά και κάθε πεδίο όπου η θέση ισχύος του θύτη κακοποιούσε σώματα και ψυχές δεκάδων ανθρώπων. Μέχρι τότε, τα θύματα σιωπούσαν. Τώρα όμως, ο ασκός του Αιόλου άνοιξε, τα στόματα έχουν αρχίσει να μιλούν.
Η δε υπόθεση Λιγνάδη και τα όσα καταγγέλλονται είναι ανατριχιαστικά. Η εν λόγω ιστορία έχει μάλιστα σαφείς πολιτικές προεκτάσεις και η κυβέρνηση της Ν.Δ. φέρει βαρύτατες ευθύνες. Είναι εκείνη που τον διόρισε καλλιτεχνικό διευθυντή στο Εθνικό Θέατρο, καθυστέρησε να αντιδράσει όταν ήρθαν στο φως τα πρώτα στοιχεία, προσπάθησε να συγκαλύψει το θέμα και ώς σήμερα αρνείται να παραδεχθεί τα σφάλματα που διέπραξε. Την ίδια στιγμή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, προσπερνώντας υποκριτικά την παραπάνω στάση που επέδειξε η κυβέρνησή του, ζήτησε τη μέγιστη συναίνεση του πολιτικού κόσμου.
Θα συμφωνούσαμε κάλλιστα το πολιτικό σύστημα να δώσει ενωμένο τη μάχη ενάντια στο απεχθές φαινόμενο της σεξουαλικής βίας. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να ισοδυναμεί με την παραγραφή της πολιτικής ευθύνης όσων πρωτίστως τη φέρουν ούτε με έναν συμψηφισμό, στη λογική «όλοι τα ίδια θα έκαναν». Από τη δική του πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να αντλήσει και κομματικά οφέλη από την υπόθεση, που αναμφίβολα πιέζει αφόρητα το Μαξίμου.
Εν τέλει, όσοι πραγματικά επιθυμούν την κάθαρση, δύο πράγματα οφείλουν να κάνουν: να σεβαστούν τα θύματα και να συμβάλουν θεσμικά για τη δικαίωσή τους.
