Στη Γη της… Εξαγγελίας!

Είναι παράδοση στον πολιτικό κόσμο, οι απόμαχοι ηγέτες να ταλαιπωρούν το αναγνωστικό κοινό με τα απομνημονεύματά τους, που στη συντριπτική τους πλειονότητα γράφονται με αποκλειστικό σκοπό την αυτο-αγιογράφηση και την υστεροφημία τους – το «Legacy», που λέμε στο Παγκράτι.

Να αποδείξουν δηλαδή πόσο καλά τα έκαμαν όλα τον καιρό της εξουσίας τους και πως για όλα τα στραβά φταίνε οι άλλοι, οι κακοί, που δεν τους άφησαν να υλοποιήσουν τα μεγαλόπνοα σχέδιά τους και να κάνουν τον κόσμο έστω και λίγο καλύτερο απ’ ό,τι τον παρέλαβαν. Γι’ αυτό και, επιεικώς, η ιστορική αξία τέτοιων πονημάτων είναι εκ φύσεως ύποπτη, και συχνά αμελητέα. Οσο για τη λογοτεχνική… άσ’ το καλύτερα.

Τα γράφω αυτά, γιατί αυτές τις μέρες τελειώνω τη «Γη της Επαγγελίας», τον πρώτο τόμο των αναμνήσεων του Μπαράκ Ομπάμα: ένα αναμφίβολα καλογραμμένο, προσιτό στον μέσο αναγνώστη, αλλά συνάμα και πασιφανώς ευπώλητο, «γραμμένο-για-να-πουλήσει» βιβλίο, όπου ο μόλις 59χρονος ακόμη πρώην πρόεδρος μπλέκει έντεχνα τις ίντριγκες (και τα αδιέξοδα) της υψηλής πολιτικής με τα οικογενειακά του «προβλήματα», τη σχέση του με τη Μισέλ και τις κόρες του κτλ., και την καθημερινότητα με τους στενούς συνεργάτες του στον Λευκό Οίκο, αλλά ταυτόχρονα φροντίζει σχεδόν σε κάθε σελίδα να δικαιολογήσει τον πρόλογό μας: για όλα όσα δεν υλοποιήθηκαν, αλλά και για όλα όσα ξεκίνησαν μεν στην οκταετία του, αλλά έμειναν ημιτελή και μετά τα… έφαγε ο κακός λύκος Τραμπ έφταιγαν οι κακοί Ρεπουμπλικανοί, άντε και μερικοί άτολμοι Δημοκρατικοί που δεν τον στήριξαν στα δύσκολα. Ο ίδιος δεν έφταιξε ποτέ – κι ας έμειναν οι περισσότερες προεκλογικές υποσχέσεις του στη Γη της… Εξαγγελίας!

Το βιβλίο είναι λοιπόν, στα μάτια μου, μια τυπική «αμερικανιά», με τον Ομπάμα στον ρόλο του πρώτου μαύρου υπερήρωα, αλλά για να είμαι δίκαιος διαβάζεται εύκολα και φροντίζει να μην κουράζει με υπερβολικές λεπτομέρειες και κυρίως με… ενοχλητικές αλήθειες τον μέσο αναγνώστη, Αμερικανό και μη. Ο,τι πρέπει δηλαδή για την καραντίνα, αλλά σοφότεροι δεν θα γίνετε.