25 Μαΐου 2020. Στη Μινεάπολη ένας νεκρός Αφροαμερικανός. Ο Τζορτζ Φλόιντ. Φονικό όπλο όχι σφαίρα, βόμβα ή τροχαίο, αλλά το γόνατο ενός αστυνομικού αυτή τη φορά.
Ηταν οι μέρες που θα γιορτάζαμε τη «ΓΟΝΑΤΙΣΤΗ», όπως κάθε χρόνο, 7 βδομάδες μετά την Κυριακή του Πάσχα.
Τη γονυκλισία ο κόσμος τη θεωρεί μετάνοια. Κάποιες φορές, γονατίζουμε όταν προσευχόμαστε. Στην Τήνο τον Δεκαπενταύγουστο, βλέπουμε σειρές πιστών που ανεβαίνουν γονατιστοί για να προσφέρουν το τάμα τους.
Γονατίζω σημαίνει βρίσκομαι κάτω. Σήκωσέ με. Ανάστησέ με. Σώσε με!
Το «δεν μπορώ ν’ αναπνεύσω» του Τζορτζ Φλόιντ δεν το άκουγε ο δολοφόνος-αστυνομικός.
Το γονάτισμά του δεν ήταν ικεσία, ήταν βασανισμός. Το δέος της γονυκλισίας το έκανε φονικό όπλο. Το γόνατο της προσευχής και του φόνου. Η σύγκρουση μιας ικεσίας με την ενοχή και τον πόνο! Η σβησμένη ανάσα του Τζορτζ Φλόιντ δεν ήταν ευσπλαχνία, αλλά τυραννία, επίδειξη εξουσίας.
«Ανάστησέ με» τον παρακαλούσε ο Φλόιντ, αλλά στη συνείδηση του λευκού αστυνομικού ξύπνησαν τα σχολεία των μαύρων, οι γειτονιές τους, η σκλαβιά τους. Μόνο που στις φυτείες τους οι πλανητάρχες αυτούς απασχολούν ως σκλάβους. Αυτοί σπέρνουν τα σιτάρια τους, αλλά τα δικά τους τραπέζια είναι άδεια. Από τον μόχθο τους μαζεύουν το χρυσάφι τους, ενώ αυτοί πεινάνε. Αν τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν, τους μαστιγώνουν, τους βασανίζουν, τους σκοτώνουν ανέξοδα χωρίς ούτε το κόστος μιας σφαίρας. Με το γόνατο.
Η δολοφονία, όμως, του Τζορτζ Φλόιντ είναι φορτίο και στις δικές μας συνειδήσεις.
