Ο πόλεμος των συνόρων και το τουριστικό απαρτχάιντ

Πέρασε σχεδόν απαρατήρητη πριν από μια βδομάδα η κοινή έκκληση των Σόιμπλε και Φεράν, προέδρων των Κοινοβουλίων Γερμανίας και Γαλλίας αντίστοιχα, για άμεσο, συντεταγμένο άνοιγμα των ευρωπαϊκών συνόρων, προειδοποιώντας σαφώς για τον κίνδυνο κατακερματισμού και διάλυσης της ζώνης Σένγκεν.

Η πανευρωπαϊκώς κακή φήμη του Σόιμπλε ίσως αποδυνάμωνε την ειλικρίνεια της έκκλησης. Αλλά, από την άλλη πλευρά, μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι ο –όψιμος και α λα καρτ– φεντεραλισμός της γερμανικής ηγεσίας εκκινεί από τα γνώριμα, ιδιοτελή γερμανικά κίνητρα.

Στην προκειμένη περίπτωση, από τον φόβο να βρεθούν η Γερμανία και ο υπό αναστήλωση γαλλογερμανικός άξονας στο επίκεντρο ενός γενικευμένου πολέμου των ευρωπαϊκών συνόρων. Δηλαδή, ενός άτακτου ανταγωνισμού στο άνοιγμα των πυλών εισόδου και των τουριστικών αγορών κάθε χώρας, με διμερείς συμφωνίες, αμφιλεγόμενα επιδημιολογικά κριτήρια και με δημιουργία «υγειονομικών γκέτο» στην καρδιά της Ευρώπης.

Η οργισμένη αντίδραση της Ιταλίας και η έγκαιρα εκφρασμένη θέση Γαλλίας, Γερμανίας και Ισπανίας για «κοινούς κανόνες» στο μετά την καραντίνα άνοιγμα των συνόρων υπογραμμίζει την άφρονα ελαφρότητα με την οποία η ελληνική κυβέρνηση έσπευσε να αναρτήσει πινακίδα «ανοίξαμε και σας περιμένουμε» για συγκεκριμένες χώρες, αποκλείοντας άλλες και πλήττοντας τον σκληρό πυρήνα της Συνθήκης της Ε.Ε. για την ελευθερία μετακίνησης.

Με διακύβευμα ένα εξαιρετικά αμφίβολο προβάδισμα στη δραματικά συρρικνωμένη τουριστική πίτα και με κίνδυνο να προκαλέσει ένα ντόμινο παρενεργειών που ξεκινούν από τα σχεδόν σίγουρα αντίποινα στο «τουριστικό απαρτχάιντ» και φτάνουν μέχρι ενδεχόμενα βέτο στο πολυαναμενόμενο Ταμείο Ανάκαμψης των 750 δισ. και τα άλλα χρηματοδοτικά εργαλεία της Ε.Ε. Βεβαίως, η στρατηγική αβελτηρία της ελληνικής κυβέρνησης δεν μας εκπλήσσει. Είναι τόσο γοητευμένη από τον αδρά χρηματοδοτημένο εξωραϊσμό της εικόνας της, ώστε βλέπει παντού μόνο θριάμβους. Οι πανωλεθρίαμβοι έπονται. Ο πόλεμος των συνόρων και το τουριστικό απαρτχάιντ