Η Αλκηστις και η φτηνή αντιπολίτευση

Εντάξει, να μην κάνουμε ήρωα τον μειλίχιο και αποτελεσματικό Σωτήρη Τσιόδρα. Να μη βγούμε στα μπαλκόνια να χειροκροτήσουμε τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό της χώρας. Να μη συμφωνήσουμε με τον Διονύση Σαββόπουλο. Αλλά την Αλκηστη Πρωτοψάλτη γιατί την «καταδικάσαμε»;

Γιατί στη λίστα με τις ανοίκειες επιθέσεις προστέθηκε μια καλλιτέχνιδα που γέμισε μουσικές τα σοκάκια και τις λεωφόρους της πόλης; Γιατί στοχοποιήθηκε μια τραγουδίστρια, που επέλεξε μια συμβολική κίνηση για να προσφέρει αισιοδοξία; Γιατί πήραν φωτιά συγχρωτισμένα τα social media με εκείνη που «εγκλημάτησε» συγκινώντας τους Αθηναίους στα μπαλκόνια; Και τι ακριβώς βρήκαν κακόγουστο (τι αστείοι που είναι οι εστέτ των πληκτρολογίων) σε μια κίνηση που αποθεώνεται όταν φτάνει στις οθόνες μας από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες;

Η Αλκηστις Πρωτοψάλτη (αποδεχόμενη αφιλοκερδώς την πρόταση του δημάρχου Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη) ανέλαβε μια καλλιτεχνική πρωτοβουλία που μπορεί να άρεσε ή και όχι, αλλά σίγουρα δεν προσφέρεται για τόσο φτηνή αντιπολίτευση. Αλλωστε πάνω στην αυτοσχέδια σκηνή του λευκού φορτηγού τίμησε την τέχνη της και πρόσφερε με τον τρόπο που ξέρει: τραγουδώντας. Οπως οι σεφ μαγειρεύουν δωρεάν για το νοσηλευτικό προσωπικό, όπως οι μοδίστρες ράβουν μάσκες, όπως οι οργανισμοί «σερβίρουν» online τον ωραιότατο κατάλογο παραστάσεών τους, όπως οι εθελοντές επιστήμονες χαρίζουν στον κοινό αγώνα κατά της πανδημίας τις γνώσεις τους.

Κρίμα που μια στάση έξω από το μέγαρο Μαξίμου, όπου ο πρωθυπουργός θέλησε να χαιρετήσει την τραγουδίστρια προκαλώντας -απαγορευμένο- συνωστισμό, λέρωσε έναν τόσο αισιόδοξο, μουσικό μαραθώνιο. Οπως και να ‘χει, οι βόλτες στην τέχνη πάντα σοφότερους μας αφήνουν. Τουλάχιστον μετά το περιφερόμενο δρώμενο του Σαββάτου ξέρουμε πόση μικροπολιτική, μικροψυχία, φτήνια και πόσος λαϊκισμός χωρούν στην καρότσα ενός φορτηγού…