Ο κορονοϊός καθορίζει πλέον τον βηματισμό της παγκόσμιας κοινότητας. Η αποτροπή της εξάπλωσης επιβάλλει πρωτόγνωρες αλλαγές στην καθημερινότητα, ασκήσεις ετοιμότητας της κοινωνίας που καλείται να επιδείξει αυτοσυγκράτηση και συνειδητότητα. Κανείς δεν μπορεί να αδιαφορήσει όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με μια υπαρκτή κατάσταση. Θα μας καθηλώσει ή θα μας κινητοποιήσει για βαθύτερες αλλαγές, απαραίτητες για την επιθυμητή πρόοδο σε συλλογικό επίπεδο; Θα βγούμε πιο δυνατοί ή θα μισήσουμε ο ένας τον άλλο;
Με 89 κρούσματα -αυτή τη στιγμή- και ευτυχώς χωρίς θύματα, η χώρα μας βουλιάζει σιγά σιγά στον χρόνο μηδέν του κορονοϊού. «Ο φόβος του φόβου σου είναι ο χειρότερος εχθρός» λέγαμε στα νιάτα μας για να τον ξορκίσουμε και να τολμήσουμε ένα μπάντζι τζάμπινγκ. Σήμερα ο φόβος του φόβου μπορεί να αποτελέσει τη μορφή της πανδημίας που θα μολύνει το υγιές πνεύμα και το σώμα των μελών της κοινότητας. Πριν από τα λεγόμενα, τις πράξεις, τις κινήσεις μας βρίσκονται οι σκέψεις μας γι’ αυτά. Οι αρχαίοι μάς είπαν νους υγιής εν σώματι υγιεί. Οι δάσκαλοι από την Ανατολή μάς μαθαίνουν τη δύναμη των σκέψεων στη διαμόρφωση της καθημερινής ζωής μας, στη διατήρηση της ψυχικής και της σωματικής υγείας μας.
Είμαστε στην αρχή μιας πορείας που μπορεί να έχει δύσκολη εξέλιξη. Αξίζει να την αντιμετωπίσουμε συλλογικά με νηφαλιότητα ατομική και συλλογική προστασία, αλλιώς θα μας μείνουν μόνον οι επιδείξεις κανιβαλισμού και οι επιδρομές στα σουπερμάρκετ. Γιατί πόσα χρόνια χρειάστηκαν εκείνοι που έγιναν σύμβολο ανθρωπιάς, υποψήφιοι για Νόμπελ Ειρήνης, να προπηλακίζουν χυδαία μια πρόσφυγα έγκυο, πανανθρώπινο σύμβολο της ζωής;
