ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Πάνος Κοσμάς
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

H απόφασή του να υπογράψει τη συμφωνία των «κοινωνικών εταίρων» στο ζήτημα των συλλογικών συμβάσεων με απόφαση της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΓΣΕΕ (που, όπως διευκρινίζει ο τίτλος της, είναι εκτελεστικό όργανο του διοικητικού συμβουλίου και όχι όργανο λήψης αποφάσεων με μείζονα βαρύτητα) είχε το «θεαματικό» αποτέλεσμα να πανηγυρίζουν ο πρωθυπουργός, η αρμόδια υπουργός Νίκη Κεραμέως και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ και να αντιδρούν οργισμένα παρατάξεις και στελέχη της ΓΣΕΕ και πάσης φύσεως σωματεία και συλλογικότητες του εργατικού συνδικαλισμού.

Χαρίζοντας στην κυβέρνηση το πολύτιμο δώρο της «κοινωνικής συναίνεσης» χωρίς να κερδίσει κάτι ουσιαστικό, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος υπονόμευσε τους όποιους αγωνιστικούς πόρους του εργατικού κινήματος και δικαίωσε αναδρομικά τα κατά συρροή πλήγματα των Κωστή Χατζηδάκη, Αδωνη Γεωργιάδη και Νίκης Κεραμέως στο μεγάλο κεφάλαιο των εργασιακών σχέσεων. Μάλιστα, αυτό το ξαφνικό «άδειασμα» ήρθε ενώ ακόμη δεν έχει σβήσει ο απόηχος του 13ωρου και της περαιτέρω επιδείνωσης των όρων της «ευέλικτης» εργασίας.

Η συγκεκριμένη απόφαση του κ. Παναγόπουλου δεν είναι απλώς ακόμη μία εκδήλωση του ρεφορμισμού της ελάχιστης αντίστασης ή και της πλήρους απουσίας αντίστασης εκ μέρους της ανώτατης εργατικής συνομοσπονδίας, αλλά κάτι πολύ περισσότερο: είναι δήλωση υποταγής στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και τον κόσμο της εργοδοσίας και ωμή εκδήλωση της κοινώς αποκαλούμενης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Είναι σαν οι τάσεις πολιτικής απολυταρχικής κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να συνάντησαν -και συμμάχησαν με- τις εκφράσεις απολυταρχικής διοίκησης στις κορυφές του συνδικαλιστικού κινήματος.

Ενα τόσο σοβαρό γεγονός επαναφέρει όλα τα ερωτήματα όχι απλώς για την αποτελεσματικότητα αλλά και για το τι -και κατά πόσον- εκφράζει πραγματικά η κορυφή της συνδικαλιστικής πυραμίδας.

Δευτερεύον ίσως, αλλά έχει σημασία να τονιστεί εδώ ότι ο Γιάννης Παναγόπουλος είναι ο μακροβιότερος πρόεδρος της ΓΣΕΕ στη Μεταπολίτευση, καθώς συμπληρώνει οσονούπω εικοσαετία σε εαυτή τη θέση έχοντας ξεπεράσει το 70ό έτος της ηλικίας του. Η νεότερη γενιά κορυφαίων στελεχών της παράταξής του είναι μία εικοσαετία μικρότεροι, τα δε παιδιά τους τώρα μπαίνουν στην αγορά εργασίας. Χωρίς να μυθοποιούμε τις «ιδιότητες» ή τα χαρακτηριστικά της γενιάς Ζ (Gen Z), είναι βέβαιο ότι με όσους/ες μπαίνουν σήμερα στην αγορά εργασίας ελάχιστα αν όχι καθόλου μπορούν να συνομιλήσουν συνδικαλιστικά στελέχη που πρωτομπήκαν στην αγορά εργασίας ή στον εργατικό συνδικαλισμό πριν από μισό αιώνα ή έστω 40 χρόνια.

Ο Γιάννης Παναγόπουλος έδειξε να το κατανοεί αυτό, ανακοινώνοντας τόσο το 2019 όσο και το 2023 στο συνέδριο της ΓΣΕΕ ότι θα αποχωρήσει δίνοντας τη σκυτάλη στη νεότερη γενιά στελεχών. Ομως, σε αμφότερες τις περιπτώσεις έφυγε μένοντας, ενώ είναι σχεδόν καθολική η εκτίμηση ότι θα παραμείνει και ύστερα από το προσεχές συνέδριο της ΓΣΕΕ του Απριλίου 2026.

Οταν ήταν σε mood αποχώρησης, είχε κατά κάποιον τρόπο «φωτογραφίσει» ως διάδοχό του τον Δημήτρη Καραγεωργόπουλο, γραμματέα Τύπου και Δημ. Σχέσεων της ΓΣΕΕ. Οταν αποφάσισε να μείνει, έγινε απηνής διώκτης του κ. Καραγεωργόπουλου: τον αντικατέστησε από τη θέση του γραμματέα, τον καθαίρεσε από μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής και απέλυσε συνεργάτη του από το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ.

Ομως, το ζήτημα της ηλικιακής εγγύτητας με τις νέες γενιές εργαζομένων είναι πολύ υποδεέστερο από το ζήτημα της ταξικής εγγύτητας με τους εργαζομένους γενικά. Ο Γιάννης Παναγόπουλος μένει στην Εκάλη, κατέχει διευθυντική θέση στην Εθνική Τράπεζα (η οποία του εξασφαλίζει αυτοκίνητο) και έχει εξοχικό με πισίνα στην Αρκαδία. Με δική του απόφαση, τα συνέδρια της ΓΣΕΕ γίνονται σε πεντάστερα ξενοδοχεία – μια επίδειξη χλιδής που εκφράζει ταξικό χάσμα μεταξύ της εργατικής τάξης και των κορυφών της συνδικαλιστικής πυραμίδας.

Αυτή τη στιγμή ο Γιάννης Παναγόπουλος λειτουργεί σαν «αυτοκράτορας» της ΓΣΕΕ: κατέχει τη θέση του προέδρου, τη θέση του προέδρου στο Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ και τη θέση του προέδρου στον ΕΛΕΚ (που διαχειρίζεται δεκάδες εκατομμύρια ευρώ).

Οσοι τον γνωρίζουν λένε ότι εξίσου… αυτοκρατορικές είναι οι ικανότητές του στον τακτικισμό και στην περιθωριοποίηση και… εξουδετέρωση αντιπάλων.

Το ζήτημα όμως είναι πως μιλάμε για τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος και όχι για κάποιο Game of Thrones.

Οι παρατάξεις της συνδικαλιστικής Αριστεράς έχουν σοβαρές ευθύνες: οφείλουν κάτι να κάνουν γι’ αυτό, πέρα από το να καταγγέλλουν…

Γιατί τoν επιλέξαμε

Το γεγονός ότι είναι ο μακροβιότερος πρόεδρος της ΓΣΕΕ στη Μεταπολίτευση θα ήταν μια αφορμή «παντός καιρού». Ο επίκαιρος λόγος είναι η απόφασή του να βάλει την υπογραφή του, εκ μέρους της ΓΣΕΕ, στη «συμφωνία των κοινωνικών εταίρων» για τις συλλογικές συμβάσεις, απόφαση που ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών ευρύτερα αλλά και από παρατάξεις της ΓΣΕΕ.