Ηταν ο άνθρωπος που έσπασε όλα τα καλούπια μέσα στα οποία έπρεπε να μπαίνουν οι πρόεδροι της Γαλλικής Δημοκρατίας. Γούσταρε την πολυτέλεια και την απολάμβανε, έκανε την προσωπική του ζωή εκπομπή life style σε ζωντανή μετάδοση με γάμους, διαζύγια, κι άλλους γάμους και παιδιά.
Εγωπαθής κι επιδειξιομανής («κορδωνόταν σαν κοκοράκι», αναφέρει ο πρώην Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα στην τελευταία αυτοβιογραφία του), επιθετικός και αγενής με όσους τολμούσαν να του αντιμιλήσουν. Τη Δευτέρα που μας πέρασε ο Νικολά Σαρκοζί, ο «φίλος» της Ελλάδας, ο άνθρωπος που παρέα με την Ανγκελα Μέρκελ μάς «έσωσε» από τη χρεοκοπία φορώντας μας δύο μνημόνια, έσπασε άλλο ένα καλούπι. Εγινε ο πρώτος πρώην πρόεδρος που εμφανίστηκε σε δικαστήριο κατηγορούμενος για διαφθορά και απόπειρα επηρεασμού της Δικαιοσύνης.
Είχε προηγηθεί, βέβαια, ο Ζακ Σιράκ, ο οποίος καταδικάστηκε ερήμην το 2011 σε δύο χρόνια φυλάκιση με αναστολή για παράνομο χρηματισμό του κόμματός του, χωρίς όμως να παραστεί ποτέ αυτοπροσώπως στο δικαστήριο. Ο Σαρκοζί, αν κριθεί ένοχος, πράγμα αρκετά αμφίβολο, κινδυνεύει με 10 χρόνια φυλακή και 1 εκατομμύριο ευρώ πρόστιμο.
Γιατί κατηγορείται ο Σαρκοζί; Για πολλά. Ας προσπαθήσουμε να ξεμπερδέψουμε το κουβάρι. Η παρούσα δίκη για απόπειρα διαφθοράς και επηρεασμού της Δικαιοσύνης προέκυψε στο πλαίσιο άλλης έρευνας σχετικά με την υποτιθέμενη παράνομη χρηματοδότηση της προεκλογικής του εκστρατείας το 2007 από τον Λίβυο ηγέτη Μουαμάρ Καντάφι. Μετά την ήττα του το 2012, οι δικαστές ξεκίνησαν να παρακολουθούν τις τηλεφωνικές συνομιλίες του πρώην προέδρου με τον δικηγόρο του και συγκατηγορούμενό του σήμερα Τιερί Ερζόγκ.
Από εκεί φάνηκε ότι οι δυο τους προσέγγισαν τον δικαστή Ζιλμπέρ Αζιμπέρ, μέλος του Εφετείου, και του υποσχέθηκαν μετάθεση σε υψηλό πόστο στο Μονακό με αντάλλαγμα να τους κρατά ενήμερους για τις πορείες των ερευνών σχετικά με την υπόθεση Μπετανκούρ. Αλλη μια υπόθεση κατά του Νικολά Σαρκοζί, σύμφωνα με την οποία φέρεται να έλαβε παράνομη χρηματοδότηση για την καμπάνια του το 2007 από τη μακαρίτισσα πλέον κληρονόμο της L’ Oreal Λιλιάν Μπετανκούρ. Οι εναντίον του κατηγορίες αποσύρθηκαν το 2013. Οι δικαστές, ωστόσο, είχαν ανακαλύψει στο μεταξύ το καινούργιο λαβράκι, ενώ παράλληλα «έχτιζαν» και την υπόθεση του λιβυκού σκανδάλου.
Για την ιστορία, η Γαλλία ήταν η πρώτη χώρα που έστειλε το 2011 στρατιωτικές δυνάμεις κατά της Λιβύης στο πλαίσιο της ΝΑΤΟϊκής επίθεσης. Θα ήταν η υπέρτατη ένδειξη αχαριστίας εκ μέρους του Σαρκοζί, αν η ιστορία ευσταθεί. Οι δικαστές δηλώνουν πως έχουν ισχυρά στοιχεία στα χέρια τους για να προχωρήσουν σε δίκη, παρ’ όλο που πριν από λίγες μέρες ο βασικός μάρτυρας στην υπόθεση, ο Λιβανέζος επιχειρηματίας Ζιάντ Τακεντίν, απέσυρε τους ισχυρισμούς του σύμφωνα με τους οποίους είχε παραδώσει ο ίδιος στον Σαρκοζί και τον προσωπάρχη του, τον Κλοντ Γκεάν, δυο βαλίτσες με λεφτά για λογαριασμό του Καντάφι.
Μέσα σε όλο αυτό το γαϊτανάκι σκανδάλων πλανάται και η λεγόμενη υπόθεση Bygmalion, από το όνομα της εταιρείας μέσω της οποίας ο Σαρκοζί φέρεται να προέβη σε λογιστικές αλχημείες προκειμένου να υπερβεί το πλαφόν για τη χρηματοδότηση της προεκλογικής του εκστρατείας το 2012.
«Δεν είμαι σάπιος», επιμένει ο Νικολά Σαρκοζί πνέοντας μένεα κατά των δικαστών και κατηγορώντας τους για ενορχηστρωμένη εκστρατεία εναντίον του. Τα συνδικάτα των δικαστών, με τη σειρά τους, τον κατηγορούν για «απαράδεκτες πιέσεις».
Σκάνδαλα ξε-σκάνδαλα πάντως, πολλοί στη γαλλική Δεξιά έχουν ακόμα τον Νικολά Σαρκοζί ως σημείο αναφοράς. Αρκετοί μάλιστα, μέσα στην κρίση ηγεσίας που αντιμετωπίζει το πάλαι ποτέ κόμμα της γκολικής Δεξιάς, τον βλέπουν σαν μελλοντικό σωτήρα για τις προεδρικές του 2022. Παρ’ όλο που το 2016 προτίμησαν για αρχηγό τον Φρανσουά Φιγιόν αντί γι’ αυτόν, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Ο ίδιος είπε σε πρόσφατη συνέντευξή του πως η πολιτική δεν τον αφορά πια, αλλά… ποτέ μη λες ποτέ. Χώρια που «πουλάει« ακόμα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. To καλοκαίρι το βιβλίο του με τίτλο «Ο καιρός της καταιγίδας», στο οποίο αφηγείται τα δύο πρώτα χρόνια του στο Μέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων, έγινε μπεστ σέλερ. Κυρίως, όμως, ο σαρκοζισμός ζει και βασιλεύει.
Ηταν κατ’ εξοχήν ο Ευρωπαίος πολιτικός που εξελέγη με κεντρικό άξονα της εκστρατείας του το δόγμα «νόμος και τάξη» πολύ πριν το κάνει μόδα ο Ντόναλντ Τραμπ. Ηταν εκείνος που ως υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησης Σιράκ το 2005 αποκαλούσε τους ξεσηκωμένους νέους των γκέτο του Παρισιού «αποβράσματα» που πρέπει να «καθαριστούν με Κέρχερ».
Ηταν ο πρώτος υποψήφιος πρόεδρος της καθεστωτικής Δεξιάς που δήλωσε ευθέως ότι θέλει να διεμβολίσει το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο (νυν Εθνικός Συναγερμός), το οποίο το 2002 είχε έρθει απρόσμενα δεύτερο και στον δεύτερο γύρο έθεσε στους Γάλλους το εκβιαστικό δίλημμα «Σιράκ ή Λεπέν». Ο Σαρκοζί πέτυχε σε σημαντικό βαθμό τον διεμβολισμό το 2007, έχοντας ενσωματώσει μεγάλο κομμάτι της ακροδεξιάς ατζέντας. Ασχέτως αν πέντε χρόνια αργότερα πολλοί ψηφοφόροι επέστρεψαν στο ακροδεξιό μαντρί υπό τη νέα ηγεσία της θυγατέρας Λεπέν, στερώντας του ίσως τη νίκη.
Ως πρόεδρος, αυτός, γιος ενός μετανάστη από την Ουγγαρία και εγγονός ενός άλλου μετανάστη, Ελληνοεβραίου από τη Θεσσαλονίκη, ήταν ο πιο σκληρός απέναντι στους μετανάστες, τους παραβατικούς και σε όσους διαμαρτύρονταν για τις δεξιές οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές του. Μετά τον Σαρκοζί και την απογοητευτική θητεία Ολάντ, ο Μακρόν, αυτό το αλλόκοτο μείγμα κεντροαριστεροδεξιάς, βρήκε το έδαφος στρωμένο για να κάνει τη Γαλλία ένα από τα πιο αστυνομοκρατούμενα κράτη στην Ευρώπη.
Και με τη βούλα, μετά τον διαβόητο νόμο συνολικής ασφάλειας που ψηφίστηκε πριν από λίγες μέρες. Ο δε εξαιρετικά αμφιλεγόμενος -και κατηγορούμενος για βιασμό- υπουργός Εσωτερικών Ζεράλ Νταρμανέν, προερχόμενος από τους κόλπους του δεξιού UMP, νυν Ρεπουμπλικανοί (LR), θεωρείται πνευματικό παιδί του Σαρκοζί. Ποινές για αυτά τα πολιτικά αδικήματα δεν προβλέπονται ούτε από τον γαλλικό ούτε από άλλον Ποινικό Κώδικα.
