Ευτυχώς για τον ίδιο, ο Μητσοτάκης, σε αντίθεση με τα περισσότερα «γαλάζια» στελέχη και τα «παπαγαλάκια» ή όσους μπερδεύουν τη δημοσιογραφία με το λιβάνισμα, διατηρεί μια στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα. Οταν φτάνει στο σημείο να λέει δημόσια στους υπουργούς του να αφήσουν την έπαρση και «πρώτα να βουτάμε τη γλώσσα μας στο μυαλό μας και μετά να μιλάμε», καταλαβαίνετε ότι τα έχει «πάρει στο κρανίο» με διάφορα κυβερνητικά στελέχη που με τις δηλώσεις τους συνετέλεσαν στην ήττα της β’ Κυριακής των αυτοδιοικητικών εκλογών. Διότι όταν υπουργοί όπως ο Αδωνις Γεωργιάδης ή ο Λευτέρης Αυγενάκης εκβιάζουν ανοιχτά τους πολίτες ότι αν δεν ψηφίσουν τον εκλεκτό της Ν.Δ., «τα λεφτά σας θα αργήσουν», είναι λογικό να τους απαντούν στην κάλπη «βρε άι σιχτίρ». Σε μια φυσιολογική χώρα, αυτό θα είχε γίνει κεντρικό πολιτικό θέμα την ενδιάμεση εβδομάδα, αλλά στην Ελλάδα 2.0 απλά φώναξαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης μαζί με κάποια ΜΜΕ που διατηρούν την αξιοπρέπειά τους και κατά τα άλλα, «γαλάζια πατρίδα über alles».
● Τα πράγματα βέβαια είναι ακόμη χειρότερα για το κλίμα στο κυβερνητικό στρατόπεδο, αν ισχύουν όσα ακούω, ότι η ήττα Μπακογιάννη στον δήμο της Αθήνας έχει μπόλικο «γαλάζιο» παρασκήνιο. Π.χ. μπορεί να υπάρχουν βουλευτές της Α’ Αθήνας, μην πω και υπουργοί, που δελφινίζουν ή τέλος πάντως έχουν κάποιες αρχηγικές φιλοδοξίες για τη μετά Μητσοτάκη εποχή, οπότε είπαν να μην… ιδρώσουν κιόλας για να εκλεγεί ο (ανιψιός και ίσως κάποτε αντίπαλος υποψήφιος πρόεδρος) Μπακογιάννης. Δεν ξέρω αν όσοι τα διαδίδουν αυτά ξέρουν ακόμη περισσότερα, αλλά μου φάνηκε ενδιαφέρον και είπα να σας το μεταφέρω.
● Στο άλλο μεγάλο μέτωπο της επικαιρότητας, την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, πραγματικά απορώ και θαυμάζω πολιτικούς, κόμματα, δημοσιογραφούντες και δημοσιολογούντες που είναι μονίμως οι κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας. Είμαστε αριστεροί; Τότε στηρίζουμε τους Παλαιστίνιους και κλείνουμε τα μάτια στις πρόσφατες αγριότητες των φονιάδων της Χαμάς. Είμαστε πιο δεξιοί και συστημικοί; Στηρίζουμε τυφλά το Ισραήλ παρά την εγκληματική πολιτική σε βάρος των Παλαιστίνιων. Πώς μπορείς να βάζεις στη ζυγαριά τους 1.400 νεκρούς στο Ισραήλ και τους 3.300 νεκρούς της Γάζας και να διαλέγεις αυτούς που σου «αρέσουν»; Πώς αντιμετωπίζεις μια πολύπλοκη διαμάχη δεκαετιών με όρους «Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός»; Πώς γίνεται κάποιος να είναι και αντιφασίστας και αντισημίτης ταυτόχρονα; Πώς ξέρεις από τη σιγουριά ενός γραφείου στην Ευρώπη ποιος έριξε έναν πύραυλο στο νοσοκομείο της Γάζας, όταν χώρες με σοβαρές υπηρεσίες ψάχνουν να βγάλουν άκρη; Γι’ αυτό σας λέω, μακάριοι αυτοί που τα ξέρουν όλα, τα έχουν πει όλα και τα έχουν προβλέψει όλα.
● Σε άλλα νέα, έχουμε νέα παρέμβαση Παπανδρέου για την Kεντροαριστερά, ειδικά μετά την περίφημη δήλωσή του περί προοδευτικών συνεργασιών την Κυριακή των εκλογών που άναψε φωτιές εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ. Αυτή τη φορά, με αφορμή τη χθεσινή 42η επέτειο της εκλογικής νίκης του Κινήματος και του Ανδρέα Παπανδρέου στις 18 Οκτωβρίου 1981, ο πρώην πρωθυπουργός έβαλε πιο ξεκάθαρα το πλαίσιο των συνεργασιών που εννοούσε (και εννοεί διαχρονικά), προσθέτοντας ένα κρίσιμο στοιχείο: «Είναι η ώρα να συσπειρωθούν ξανά οι προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας γύρω από ένα όραμα, απέναντι στον πελατειασμό και τον αυταρχισμό της συντηρητικής παράταξης, με οδηγό τον ήλιο που ζέστανε και τότε τις αγωνίες και τα όνειρά μας». Με απλά λόγια, συνεργασίες μεν, με πράσινο ήλιο δε και πάντως αφού συμφωνήσουμε στο όραμα. Δεν το βλέπω άμεσα εφικτό, πρόεδρε.
● Στο μεταξύ, η Ζωή Κωνσταντοπούλου εξακολουθεί να «κυνηγά» με τηλέφωνα και επιστολές τον (ανεξάρτητο πλέον) βουλευτή Α’ Θεσσαλονίκης, Μιχάλη Χουρδάκη, για να παραδώσει την έδρα του μετά τη διαγραφή του λόγω… δεξιών αποκλίσεων στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Χθες η επικεφαλής έβαλε τους υπόλοιπους βουλευτές της Πλεύσης Ελευθερίας να συνυπογράψουν ανακοίνωση, με την οποία τον καλούν να παραδώσει την έδρα του. Κρίσιμη λεπτομέρεια: την επιστολή δεν την υπογράφει η βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης του κόμματος, Αρετή Παπαϊωάννου, που είναι η… μητέρα του.
