Την περασμένη εβδομάδα δεκάδες κάτοικοι των Βόρειων Τζουμέρκων, μαζί με τον δήμο, βουλευτές, εκπροσώπους φορέων κ.ά. προχώρησαν σε δημόσια διαμαρτυρία για την προοπτική κλεισίματος του Ταχυδρομείου στα Πράμαντα, μετά την απόφαση των ΕΛΤΑ για ριζικό περιορισμό των καταστημάτων τους σε όλη τη χώρα. Γιατί άραγε κινητοποιούνται τόσοι άνθρωποι για το κλείσιμο μιας υπηρεσίας που σε πρώτη ανάγνωση δεν είναι και η μεγαλύτερη προτεραιότητα;
Στην ελληνική περιφέρεια τα τελευταία 15 χρόνια έχουν κλείσει τράπεζες, σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες, εφορίες, δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα.
Πρώτα από όλα, και τότε διαμαρτύρονταν οι άνθρωποι των χωριών και των μικρών πόλεων, αλλά δεν τους άκουγε κανένας. Γιατί έλεγαν οι εκάστοτε κυβερνώντες ότι θα έρθει ο ψηφιακός εκσυγχρονισμός, ότι το Δημόσιο κάνει οικονομίες για να αναπτύξει άλλες υπηρεσίες του καλύτερα, ότι είναι αντιπαιδαγωγικό να είναι λίγα παιδιά στις σχολικές τάξεις κ.λπ.
Καλά τα λέγανε ίσως, αλλά δεν έγινε τίποτα. Η επαρχία, η ύπαιθρος ερημώνει και γίνεται όλο και πιο δύσκολη η καθημερινότητα για όποιον επιμένει να ζει μακριά από τις μεγάλες πόλεις.
Κι αυτό που νιώθει επιπλέον αυτός ο κόσμος είναι ότι δεν τον ακούνε και τον έχουνε ξεχάσει. Για αυτό και πια θυμώνει. Γιατί σηκώνει βουνά, κυριολεκτικά και μεταφορικά, κάθε μέρα για να τα βγάλει πέρα και έχει και τους «ειδικούς» και τους τεχνοκράτες και τους πολιτικούς ιθύνοντες να του λένε ότι δεν έχει δα και καμιά ανάγκη να στείλει ένα γράμμα. Αλλωστε τόσες ιδιωτικές εταιρείες υπάρχουν για να στείλεις ένα δέμα ή ένα υπηρεσιακό έγγραφο. Εχει λύσεις η αγορά.
Μόνο για τον θυμό των ανθρώπων δεν έχει. Ή μάλλον έχει. Προτείνει να μη μιλάνε και πολύ και να περιορίζονται σε όσα έχουν. Το πρόταγμα πια δεν είναι η δημιουργικότητα, οι κοινοτικές πρωτοβουλίες και η περιφερειακή ανάπτυξη. Τώρα έχει σημασία να προσαρμόζεσαι. Στα λίγα, στα λίγα. Να δούμε αν θα τον δεχτούν όλοι αυτόν τον περιορισμό στα λίγα.
-320x213.jpg)
