Η σημερινή επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζον Κέρι στην Αθήνα αποτελεί μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για την ελληνική κυβέρνηση να υπογραμμίσει μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο τη διπλή κρίση που στραγγαλίζει τη χώρα: την οικονομική και την προσφυγική. Με τον επικεφαλής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής θα συζητηθούν το Κυπριακό, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, τα θέματα ενέργειας, το προσφυγικό, η κατάσταση στη Μέση Ανατολή και φυσικά η διευθέτηση του ελληνικού χρέους, λόγω του ειδικού βάρους των Ηνωμένων Πολιτειών στη διεθνή πολιτική σκηνή και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Στο τραπέζι τίθεται το σύνολο των ελληνικών συμφερόντων.
Χωρίς αμφιβολία ο Τζον Κέρι δεν έρχεται στην Ελλάδα από συμπόνια, αλλά γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιλαμβάνονται ότι η χώρα μας, γεωπολιτικά και στρατηγικά, έχει θέση-κλειδί στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια, διατηρεί καλές σχέσεις με τη Ρωσία και ταυτόχρονα είναι μέλος του ΝΑΤΟ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της ευρωζώνης. Καμία άλλη χώρα δεν έχει τόσα πλεονεκτήματα και τόσο σημαντική θέση στην περιοχή.
Κι όμως, παρά τη στρατηγική θέση της, η Ελλάδα, ως πύλη εισόδου των προσφυγικών κυμάτων, αντιμετωπίζει σήμερα τον κίνδυνο να «πνιγεί» από εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που δεν έχουν πού να πάνε καθώς τα σύνορα προς την Ευρώπη κλείνουν. Τα μηνύματα που έρχονται από τους κοινοτικούς εταίρους, όπως και η διατύπωση της απειλής για εκδίωξη της χώρας από τη Συμφωνία Σένγκεν, δείχνουν πως υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο των κυβερνήσεων-δορυφόρων του Βερολίνου για τον εγκλωβισμό εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων στην ελληνική επικράτεια. Εφόσον αυτό συμβεί, το βέβαιο είναι πως η προσφυγική κρίση θα φορτωθεί στις αδύναμες πλάτες μας, βουλιάζοντας ακόμη περισσότερο την οικονομία μας.
Οι ΗΠΑ, ως η κυριότερη υπερδύναμη που αναμιγνύεται στη συριακή κρίση, ασφαλώς μπορούν να προσφέρουν πολλά στην προώθηση των ελληνικών θέσεων στην Ευρώπη. Με αυτή την έννοια, η σημερινή επίσκεψη Κέρι μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμη για τα ελληνικά συμφέροντα, αν η Ελλάδα αξιοποιήσει τη στρατηγική θέση της στην περιοχή ως διαπραγματευτικό επιχείρημα ενός ισότιμου και κυρίαρχου εταίρου.
