Αυτό λέγεται χρεοκοπία

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η οικονομία είναι το δυνατό της χαρτί. Καμαρώνει γιατί μείωσε τοδημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, γιατί έβαλε τη χώρα στην επενδυτική βαθμίδα, γιατί έχουμε -λέει- ισχυρό τραπεζικό σύστημα και φυσικά υψηλή κερδοφορία στον ιδιωτικό τομέα.

Αυτή είναι μια πλασματική εικόνα της οικονομίας. Κάτι ανάλογο με τις φούσκες στα χρηματιστήρια που αν σκάσουν δεν αφήνουν τίποτα όρθιο. Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική κι αυτό το συμπέρασμα τεκμηριώνεται πλήρως στο σημερινό βασικό θέμα της εφημερίδας μας.

Η πραγματικότητα μας λέει εντελώς κυνικά ότι η Ελλάδα -οκτώ χρόνια μετά την έξοδο από τα μνημόνια και επτά χρόνια με διακυβέρνηση από τη Ν.Δ.- παραμένει μια χρεοκοπημένη χώρα.

Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν άλλαξε στο ελάχιστο το μοντέλο της οικονομίας που έφερε τη χρεοκοπία και τα μνημόνια, δεν αποκτήσαμε ποτέ παραγωγικό οικονομικό βάθος αλλά ούτε κι εκείνα τα «μαξιλαράκια» με τα οποία σε μια απότομη όξυνση της διεθνούς οικονομικής κρίσης θα μπορούσαμε να αντεπεξέλθουμε.

Το δημόσιο χρέος παραμένει ακόμα υψηλό, ρυθμισμένο και γι’ αυτό διαχειρίσιμο αλλά καθόλου διαχειρίσμο με βάση τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας. Κι αν το δημόσιο χρέος μειώθηκε ως ποσοστό του ΑΕΠ, το ιδιωτικό χρέος, που είναι εξίσου επικίνδυνο και εν πολλοίς με κρατικές εγγυήσεις, εκτινάχθηκε. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το συνολικό ιδιωτικό χρέος αυξήθηκε από 203,2 δισ. ευρώ το 2019 σε 239,9 δισ. ευρώ το 2025 καταγράφοντας αύξηση 36,7 δισ. ευρώ ή 18% μέσα σε μία εξαετία.

Ταυτόχρονα αυξήθηκε και η αδυναμία των πολιτών να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους (χρέη προς το Δημόσιο, προς τα ασφαλιστικά ταμεία, «κόκκινα» δάνεια κοκ). Δηλαδή, σε απλά ελληνικά, το κράτος φαίνεται να μην είναι τυπικά χρεοκοπημένο αλλά είναι… χρεοκοπημένοι οι πολίτες του.

Αλλά πώς γίνεται χρεοκοπημένοι πολίτες να μπορούν να φέρνουν στο κράτος έσοδα για να πληρώνει το δημόσιο χρέος; Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ακρίβεια που φέρνει τεράστια έσοδα στον κρατικό κορβανά. Η δε ευρωστία των τραπεζών είναι αποτέλεσμα τριών ανακεφαλαιοποιήσεων που τις πλήρωσαν οι πολίτες και φυσικά της μεταφοράς των «κόκκινων» δανείων από τις τράπεζες στα funds με κρατική εγγύηση και σε εξευτελιστικές τιμές ενώ οι πολίτες συνεχίζουν να επιβαρύνονται με το σύνολο των χρεών τους.

Σε απλά ελληνικά, όσο περισσότερο χρεοκοπούν την κοινωνία τόσο περισσότερο ξεχρεώνουν τράπεζες και συμφέροντα και μειώνουν το κρατικό χρέος. Αυτή είναι η επιτυχία της νεοδημοκρατικής επταετίας στην οικονομία.