Στις 25 Ιανουαρίου 2015 έγινε στην Ελλάδα ένας πραγματικός πολιτικός σεισμός. Ισως μπορεί να συγκριθεί με τον πολιτικό σεισμό του 1981, αλλά η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ του γνώριμου από τα προδικτατορικά χρόνια Ανδρέα Παπανδρέου δεν είχε βαθιά σχέση με την ηττημένη μετεμφυλιακή Αριστερά.
Για πρώτη φορά στην 40ετία της Μεταπολίτευσης αλλά και στα 65 χρόνια από το τέλος του Εμφυλίου ένα κόμμα που περηφανευόταν για τη σχέση του με την Αριστερά της Αντίστασης, του Δημοκρατικού Στρατού, της παρανομίας και του αντιδικτατορικού αγώνα κέρδιζε τις εκλογές.
Και έκανε κυβέρνηση, όπως του επέβαλε το μεγάλο ρεύμα που διαμορφώθηκε από το 2012 και μετά, όταν μια αυξανόμενη μερίδα της κοινωνίας σχεδόν εξωθούσε τον ΣΥΡΙΖΑ και την ηγεσία του στη διακυβέρνηση της χώρας. Το μήνυμα ήταν σχεδόν «σκάσε και κολύμπα» ή απλώς κυβέρνησε! Δείξε μας τι μπορείς να κάνεις καλύτερα απέναντι στις αγορές, στους δανειστές, στους εταίρους στην Ε.Ε.
Η συνέχεια είναι γνωστή: ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε κυβέρνηση με τον πιο αταίριαστο εταίρο (τους ΑΝ.ΕΛΛ.), που πάντως παρέμεινε συνεπής στις αντιμνημονιακές διακηρύξεις του, διέτρεξε ένα εξάμηνο «αντάρτικου» με την τρόικα και την ηγεσία της Ε.Ε., έκανε ένα δημοψήφισμα που τον όπλισε με ασύλληπτη ισχύ και τελικά συνθηκολόγησε με ένα τρίτο Μνημόνιο.
Η διαδοχή των γεγονότων, όπως τα ανακαλούμε μετά δέκα έτη, ίσως εξηγεί τη συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑ και τον κατακερματισμό των θριαμβευτών του 2015 σε τέσσερις και πλέον αντιτιθέμενες πολιτικές οντότητες. Αλλά δεν εξηγεί γιατί η Αριστερά κρίνεται πολύ πιο αυστηρά από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις που διαχειρίστηκαν τη χρεοκοπία της χώρας από το 2010 και μετά.
Ισως όμως αυτή η εντύπωση δεν ισχύει απόλυτα. Οπως αποκαλύπτει η έρευνα του Ινστιτούτου ΕΝΑ που δημοσιεύει η «Εφ.Συν.», όλες οι κυβερνήσεις που αποδέχτηκαν και διαχειρίστηκαν μνημόνια, δηλαδή νομοθετούσαν ό,τι τους επέβαλλαν ή τους επέτρεπαν οι δανειστές, τιμωρούνται με αρνητική αξιολόγηση από τους πολίτες.
Το ΠΑΣΟΚ υφίσταται μακράν τη μεγαλύτερη τιμωρία, ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί, η Ν.Δ. τού -εκτός Ν.Δ. πλέον- Σαμαρά έρχεται τέταρτη, με τρίτη τη «δοτή» κυβέρνηση Παπαδήμου.
Με λίγα λόγια: Αριστερά και μνημόνια θεωρούνται ασύμβατες έννοιες για τους πολίτες, που έτσι κι αλλιώς αναζητούν μια ελπιδοφόρα επανεκκίνηση σε ένα πολιτικό σύστημα που τους έχει χορτάσει πίκρες.
